woensdag 28 november 2012

Rustplaats

 
 
Soms lijkt 't
of het leven je overspoeld
met allerlei dingen.

Soms lijkt 't
of je verdrink
in alles wat op je af komt.

Maar altijd,
op het juiste moment,
als je denkt,
- nu geef ik het op -
is God daar
en creëer voor jou
een plaats om te rusten.
 


zaterdag 24 november 2012

Regen van zegen

Gelukkig zij die hun kracht vinden bij u,
vol verlangen gaan zij naar u op weg;
trekken zij door dorre dalen,
dan worden het oasen;
de vroege regen daalt er als een zegen neer.
Onvermoeid trekken ze verder,
in Sion zien ze u, o God.

Psalm 84:6-8
GNB

De afgelopen weken voel ik me niet zo lekker.
Mijn gewrichten en rug spelen aardig op en ik merk dat het zo'n beetje z'n tol gaat eisen.
De vermoeidheid slaat toe en mijn humeur begint er toch wel wat onder te lijden, merk ik.
Daarnaast is er veel schrijfwerk door alle voorbereidingen van de Kerstavond voor Vrouwen, veel geregel en ik merk dat mijn hoofdje het soms allemaal niet meer bol kan werken.
Wat weer zijn weerslag heeft op mijn gewone schrijverij.
De wil is er, maar het lukt hierdoor vaak gewoon niet om op papier te krijgen wat in mijn hart zit.

's Morgens gebruik ik dus op dit moment het Boekje 'Gods Namen - Jouw gebed van Ann Spangler,
maar niet altijd heb genoeg tijd om alle Bijbelgedeelten te lezen die zij erbij geeft.
Die lees ik dan vaak tussen de middag, maar daar kwam ik gister niet aan toe.
En daar dit boekje een zeg maar '5 dagen - boekje' is, gebruik ik het weekend om de stukjes te lezen waar ik nog niet aan toe gekomen was, of om gewoon om nog eens wat na te lezen.
Zo ook vanmorgen.

Psalm 84 lag nog op me te wachten en in alle rust las ik deze Psalm.
Tot ik bij vers 7 kwam.
Deze woorden sprongen als het ware gewoon van de bladzijde af.

... trekken zij door dorre dalen, dan worden het oasen; ...

Momenteel voelt het alsof ik een beetje door een dor dal trek.
Alles kost veel meer moeite dan me lief is en  het ontbreekt me regelmatig aan energie.
Ik wil wel, maar het lijkt wel alsof er gewoon iets is wat me naar beneden trek.
Ik heb al veel gebeden, er is voor me gebeden en ik ben gezalfd met olie, en toch ...
De woorden van Paulus zijn door mijn hoofd gegaan; ... tot driemaal toe heb ik U gebeden ...
En nu deze Psalm, dit vers, deze verzen.

Hoewel vers 7 er in eerste instantie uitsprong, besefte ik al heel snel dat hij onlosmakend verbonden is met vers 6 en vers 8, want het is niet door eigen kracht, of door eigen toedoen dat dorre dalen in oasen veranderen.
Dit gebeurt alleen bij hen die hun kracht vinden in God; die vol verlangen op weg gaan naar Hem.

Zocht ik mijn kracht dan niet bij Hem?
O ja zeker wel, maar als iets langer duurt, dan gebeurt het heel makkelijk dat je blikveld verlegd wordt, van Hem naar wat je voelt, naar hoe je je voelt (in mijn geval) of naar je omstandigheden.
Je begint de dag goed, maar naar mate de dag vordert kan wat je voelt of je omstandigheden je geleidelijk aan bij Hem vandaan halen en je sleep je voort naar het einde van de dag.
Soms is daar even een piekje naar boven, doordat je weer even wat lees of bid, maar het andere trekt en hoe meer tijd er verstrijkt, hoe meer grip het lijkt te krijgen.

En dan dit woord.

'Gelukkig zij die hun kracht vinden bij U,
vol verlangen gaan zij naar U op weg;
trekken zij door dorre dalen,
dan worden het oasen;
de vroege regen daalt er als een zegen neer.
Onvermoeid trekken zij verder,
in Sion zien zij U, o God.'

Soms kun je even uit het oog verliezen waar naar toe je op weg was.
Wat je voelt, of waar je doorheen gaat blokkeert je zicht.
Terwijl ik dit neerschrijf zie het zo voor me.
Je staat als het ware ergens in het midden en je bent omgeven door je problemen, wat je voelt, je omstandigheden ...
Iemand blokkeert je zicht door steeds opnieuw 'borden' voor te houden met daarop jouw issues.
Waarheen je je ook draait, wendt of keert, steeds opnieuw zijn daar die 'borden'; of je nu op je tenen gaat staan of bukt, ook daar worden die 'borden' je voor gehouden.
En het is alsof er iemand zachtjes op de achtergrond grinnikt om de capriolen die je uithaalt om er aan te ontkomen.
Dit beeld zie ik voor me, het speelt zich als het ware als een filmpje af voor mijn ogen en ineens staat de persoon stil, richt zich op en fier en sterk duwt hij met kracht het bord aan de kant en loopt vooruit, recht door waar heel in de verte in de grijze omgeving licht gloort.

Dit is wat Gods woord doet.
Dit is wat dit woord van God, wat zo vanmorgen naar mij toekwam, doet.
Ik heb het al heel wat keren opgezegd en zal niet rusten voor ik het uit mijn hoofd ken.
Mijn kracht vind ik bij Hem,
- door dit woord of een ander woord of door een lied of ...
Vol verlangen hervat ik mijn weg naar Hem,
- ik richt me op wat mij daar wacht.
Ik trek door een dor dal, maar het verandert in een oase,
- want ik weiger (nog langer) te zien op wat ik voel of mijn omstandigheden, maar op wat ik hier kan leren; Hij doet immers alle dingen medewerken ten goede voor wie Hem liefhebben.
Ik hef mijn handen naar omhoog om de zegen te ontvangen die Hij uitstort in dit dorre dal
en mijn krachten worden herstelt, waardoor ik verder kan,
- de vermoeidheid van de geestelijke strijd valt weg.
En onvermoeid ga ik verder tot ik Hem zal zien.

Lieve Vader, dank U wel, dank U wel voor dit woord, voor deze bemoediging.
Ik bewaar deze woorden in mijn hart; zet U ze daar vast, o Heer, dat ik ze ook nooit zal vergeten.
Vol verlangen ben ik naar U op weg; opzij met alles dat dit in de weg staat.
U wil ik dienen en eren in alles wat ik mag doen voor U.
Uw vreugde is mijn kracht.
Ik prijs Uw Naam.

- Amen -
 

Uw vreugde is mijn kracht
en ik ga vol verlangen op weg
naar wat bij U op mij wacht.
Dorre dalen vrees ik niet;
zij worden oasen
als ik daar op U zie.
Uw zegen daalt als regen neer,
waardoor ik onvermoeibaar verder kan
tot ik U zie, o Heer.
 

woensdag 21 november 2012

El Shaddai

Momenteel gebruik ik 's morgens in m'n Stille Tijd het boekje 'Gods namen - Jouw gebed' - van Ann Spangler.


   Zie: Boekinfo

Het is een geweldig boekje om de dag mee te beginnen.
Iedere week een nieuwe Naam, en zo iedere dag van de week stilstaan bij de betekenis van die Naam.
Elke morgen opnieuw eerst stilstaan bij wie God is; daarover nadenken en bidden, want Gods namen zeggen iets over wie Hij is en dat mag ik meenemen gedurende de dag.
Geweldig!

Ik prent ze in mijn hoofd, de Namen en hun betekenis.
Want doordat deze Namen iets zeggen over wie God is, betekent dat dat ik Hem daardoor beter leer kennen.
En doordat ik Hem beter leer kennen, groeit mijn vertrouwen en wordt onze relatie dieper.
Voor tijden van nood betekent dat: weten dat je op Hem terug kunt vallen, Hem Zijn Naam voor kunt houden.
'Heer,  .... zo heet U, dit bent U.
Op grond van Uw Naam, bid ik U, vraag ik U, smeek ik U ...'
Wat een rijkdom!
Het brengt rust en vrede.
Deze week ben ik bij het derde hoofdstuk, bij de Naam 'El Shaddai'.
God de Ontzagwekkende, voor wie niets onmogelijk is.

Is er nog een beter begin van de dag mogelijk?
We mogen deze dag ingaan in de wetenschap dat God, de Ontzagwekkende, voor wie niets onmogelijk is, met ons mee gaat aan onze zijde.
Wat er deze dag ook gebeurt, wat er ook op ons af komt, deze God gaat met ons mee, gaat voor ons uit, is rondom ons.
Wat een geweldige bemoediging voor de dag die voor ons ligt.

Lieve Vader, dank U wel dat U, de Ontzagwekkende, met mij, met ons meegaat.
Niet alleen deze dag, maar iedere dag!
Vergeef ons, Vader, als we ons zo bezorgd maken over wat dan ook.
Vergeef ons, en breng ons deze Naam van U, El Shaddai, in gedachten, zodat we alles in Uw handen zullen leggen, omdat we weten dat U de Ontzagwekkende God bent, de God voor wie niets onmogelijk is.
U bent wie U zegt dat U bent; Uw Namen zeggen wie U bent.
Leer ons daarop vertrouwen en daaruit te leven.

In Jezus' Naam.

- Amen -

 

dinsdag 20 november 2012

Een 'vol' hoofd

Ken je dat gevoel van een ‘vol’ hoofd?
Vast wel.
Ik denk dat we allemaal bij tijd en wijlen weleens het gevoel hebben dat ons hoofd helemaal vol zit en er niets meer bij kan.
En mijn hoofd zit zo ‘vol’.

De voorbereidingen voor de ‘Kerstavond voor Vrouwen’ in onze gemeente zijn in volle gang en vanavond is het oefenen voor de  muziekgroep, maar ook het doorspreken van alles wat er verder bij komt kijken.
Het vele schrijfwerk wat dit met zich meebracht (draaiboek, programma, notulen, checklisten, mailtjes etc.) heeft mijn hoofd helemaal gevuld.
Maar het heeft ook orde geschept in de chaos die in mijn hoofd was van alles wat nog gecheckt en geregeld moest worden.

Maar nu komt er ook even verder niets meer uit mijn handen.
Beneden in de keuken staat mijn eten vast, zover mogelijk, klaar.
Jaylinn, ons hondje, ligt heerlijk naast me te slapen en uit mijn laptop klinkt zacht muziek.
Ik laat de klanken over me heen komen en kom tot rust van de rust die er van uit gaat

Alle spullen voor vanavond liggen zo goed als klaar en eigenlijk weet ik niet goed wat nog te doen.
Werk ligt er genoeg, natuurlijk.
Er is altijd wel wat te doen in een gezin met kinderen.
Maar ik wil gewoon tot rust komen, even niets doen.
Ik zou willen schrijven, maar door alle drukte van alles wat geschreven moest worden, is mijn hoofd vol en de inspiratie even op.
Toch is het al heerlijk om zo deze dingen even op te schrijven.
Het geeft ruimte, omdat het tegelijk opruimt, ontspant …

Naast me ligt ook mijn nieuwe agenda.
Voor sommige mensen maakt het niet uit wat voor agenda zij hebben, als ze maar iets hebben waar ze hun afspraken in op kunnen schrijven.
Persoonlijk kan ik ieder jaar bijna niet wachten tot de nieuwe agenda’s uitkomen en zoek dan vervolgens naarstig naar wat mijn hart raakt.
Ja, echt waar, ik wil een agenda die mijn hart raakt, iets met me doet.
En dan kan ik vervolgens soms nauwelijks wachten tot ik hem kan gebruiken.
Dit jaar is het echter nog erger dan anders, want met de beurs in september had ik, met mijn rondje over de beurs, de agenda al gevonden.
Nog dezelfde week ben ik er in de winkel naar op zoek gegaan en heb er direct eentje gekocht.
Ik hoefde niet verder te zoeken, dit was hem, helemaal.
In de tijd die achter me ligt, heb ik hem al heel wat keren door mijn handen laten glijden en inmiddels heb ik de eerste afspraken er al ingezet.
Als een kind zo blij ben ik met dit ding.
De vormgeving, wat erin staat, de extraatjes die er bij zitten …
Telkens als ik er maar naar kijk, dan word ik al blij en verheug ik me op de dag dat ik hem echt kan gaan gebruiken.

 
 
 

Het was zelfs zo erg (al hoewel, erg …), dat ik er een gedichtje over geschreven heb.

Soms kun je met iets gewoons,
zoals een agenda,
blij zijn als een kind.
Als een kostbaar kleinood
wordt het gekoesterd
en bemind.

Misschien vreemd,
het is immers maar een agenda
en niets meer.
Toch ervaar ik dit
als een kostbaar geschenk
van Jezus mijn Heer.

Hij kent mij,
weet wat ik nodig heb
en wat mij vreugde schenkt.
Zelfs door deze agenda
ervaar ik dat Hij
aan mij denkt.

Tja, …
Terwijl ik dit schrijft, ligt er een ‘big smile’ op mijn gezicht en loopt mijn hart over van dankbaarheid.
Ja, ik ben blij, zo blij en dankbaar.
Gek?
Misschien, maar ik weet zeker dat God met mij mee glimlacht en blij is met mijn hart dat zich verheugen kan over zoiets gewoons als een agenda.

Nog even geniet van dit moment van rust in huis, de stilte en de klanken van de muziek die een weldaad zijn voor mijn ziel.
En … van mijn nieuwe agenda.

Hmm, mijn ‘volle’ hoofd lijkt al minder vol.
Dank U, Heer!
 
 



zaterdag 17 november 2012

Tot tien tellen

Ik hou van verhalen.
Van klein kinds af aan, hang ik aan de lippen van hen die prachtige verhalen kunnen vertellen.
De gelijkenissen in de Bijbel, waren bij mij dan ook zeer favoriet, vooral het verhaal van 'De Barmhartige Samaritaan'.
Wij hadden dan ook een geweldige kinderbijbel thuis, die ik later ook zelf gekocht heb voor mijn kinderen. (Anne de Vries - Kleutervertelboek)
Nog hoor ik als het ware de voetstappen weerklinken in mij oren van het verhaal van de Samaritaan.
En mijn liefde voor verhalen is nooit overgegaan.

Op mijn vorige site plaatste ik dan ook regelmatig een mooi verhaal.
In de loop van de jaren heb ik er aardig wat verzameld en mijn site zou gewoon niet compleet zijn zonder die verhalen, want ze spelen een belangrijke rol in mijn leven.
Ik denk dat de Here Jezus niet voor niets veel gebruik maakte van gelijkenissen.
Ze spreken tot onze verbeelding, blijven vaak beter hangen en we kunnen onszelf er vaak veel beter in verplaatsen.

Ik hoop (en bid) dat je net zoals ik zult genieten van alle verhalen, maar er ook van mag leren.
Dat God ons zal zegenen door alle verhalen heen.

"Ik heb een hand vol klachten", zegt ze.
"Zal ik ze eens allemaal opnoemen?"
Ik schuif wat onrustig in mijn stoel.
Ach, heden, daar heb je weer zo'n klaagverhaal !
Ik heb er heel wat in mijn leven moeten aanhoren....
Ik zou een hele "bijbel" vol met klaagliederen kunnen schrijven, neem dat maar van mij aan.
Maar ja, wat doe je als het je werk is?
Wat doe je, als je geroepen bent om in Jezus' naam klaagverhalen aan te horen?
Als niemand, helemaal niemand meer naar je luisteren wil, dan pas ben je écht eenzaam.....

"Nou, vooruit," zeg ik, al mijn moed bij elkaar rapend, "laat maar eens horen...."
En dan begint ze haar litanie:
"Eerste vinger: mijn werkeloze man.
Tweede vinger: mijn darmklachten.
Derde vinger: mijn oogziekte.
Vierde vinger: mijn rumoerige buren.
Vijfde vinger: mijn jaloerse familie.
Ziet u wel, een hele hand vol!"
Het klinkt bijna triomfantelijk en als ik goed naar haar gezicht kijk, dan lijkt het wel alsof ze zeggen wil: Ziezo, daar heb je niet van terug, hè?
Ik knik.
"Dat is niet mis", zeg Ik.
"Dat is inderdaad een hele hand vol.
En die andere hand dan, als ik vragen mag?"
"O, dat zijn de zegeningen", zegt ze - en nu is het alsof haar gezicht begint te stralen.
"Wilt u die ook horen?"
"Nou, als het niet te veel gevraagd is, wel graag, ja", zeg ik, nog stomverbaasd over deze onverwachte wending.
"Nou, daar gaan we dan.
Eerste vinger: dat we nog elke dag genoeg te eten hebben.
Tweede vinger: dat we zo'n mooi huis hebben.
Derde vinger: dat er altijd mensen zijn die me willen helpen.
Vierde vinger: dat ik niet nog veel meer ziektes heb.
Vijfde vinger: dat ik aan de andere kant rustige buren heb.
Nou, dat is ook precies een hand vol, ziet u wel?"

Ik kan het niet ontkennen.
In stilte kijk ik naar haar beide, naar mij toegestoken handen.
Het zijn twee handen die al heel wat verdriet hebben gedragen.
Twee handen, die al heel wat tranen hebben weggeveegd.
Twee handen, die zich vaak tot een vuist gebald hebben.
Twee handen, die weten wat "leven" is.....
"En weet u wat ik nou zo mooi vind?"
"Nou?", vraag ik.
"Wat er gebeurt als je gaat bidden."

"Als je gaat bidden?"
"Ja, als je gaat bidden, dan gebeurt er iets met je handen.
Kijk, dan gaat mijn rechterhand, die van de zegeningen, naar de linker, ziet u wel?
En dan vouw ik de vingers van mijn rechterhand, die vingers van de zegeningen, tussen de vingers van mijn linkerhand.
En dan komen dus eigenlijk al die zegeningen tussen die beroerde dingen in te zitten.
Dan houd ik dus eigenlijk die vervelende dingen tégen met mijn
zegeningen, als u begrijp wat ik bedoel.
En zo bid ik dan.
Dan zeg ik eerst tegen God waar ik over in zit en wat me pijn doet.
Maar daarna tel ik de zegeningen, begrijp u wel, die vijf van mijn rechter-hand.
En dan zeg ik tegen God: Dank U wel, Here God, dat ik die andere hand ook nog heb!
Die houdt de zaak mooi in evenwicht, vind u niet?
En zo bid ik dan, begrijpt u wel?
Ik vouw de zegeningen gewoon tussen de beroerde dingen in.
En dan is het net alsof ze niet zo beroerd meer zij ...."

Ik knik opnieuw.
Ik vouw mijn handen.
En in gedachten tel ik - tot tien.

Bron onbekend.

donderdag 15 november 2012

Before the day

Er is geen mooier begin van de dag,
dan in alle rust en stilte met m'n kopje koffie ,
naar Hem toe te gaan
en zo de dag te beginnen.

Laat de dag niet voorbijgaan, zonder dat je tegen Hem hebt gezegd, dat er niemand is zoals Hij en dat je van Hem houdt.

Before the day van New Song,
een nummer naar mijn hart.



 
Last night while I was sleeping, You were watching over me
While I dreamt about tomorrow, You knew my every need

Now another day is waiting, For me to make it through
And there is no way that I can face it without You

CHORUS
Before the day slips away, I want to stop and say I love You, I love You
Before the world rushes in again
I want to stop and say, There is none above You
There is none above You
I just be still and know that you are God, Be still and know that you are God

There is something about the morning, The stillness of it all
That cause my heart to hear You, When You gently call
Now another day is waiting, For me to make it through
There is no way that I can face it without You

Here I am in your presence, Where I long to be
Alone with you in the silence
Rain down your love and your mercy, Whisper softly to me
 

zondag 11 november 2012

You gotta trust me, all right?! - Je moet Me vertrouwen, okay?!

Vanmorgen waren wij met onze zoon en schoondochter mee naar de dienst, waar zij ingezegend werden als leiding van de Kinderkerk.
De spreker van deze morgen toonde een klein stukje uit de film van ‘The Pursuit of Happyness’.
En er was één stukje, één zinnetje eigenlijk, waarin het was alsof God Zelf sprak.
In dat ene zinnetje lag een boodschap van ongekende grootte, reikwijdte en diepte.

De vader knielt neer bij zijn zoontje om op gelijke hoogte met hem te spreken.
Hij verteld hem enkele dingen, en zegt dan: ‘You gotta trust me, all right?.’
Je moet me vertrouwen, okay?!

En het werd alsof God Zelf op dat moment sprak en zei: ‘Je moet Me vertrouwen!’
In een flits was het alsof ik om me heen allerlei chaos, moeiten, zorgen pijn verdriet, van alles zag; niet begrijpen van waarom, waartoe, waarheen, waarvoor …
En te midden van dat alles Gods stem die klinkt en zegt: ‘Je moet Me vertrouwen, okay?!’

Misschien ga jij nu wel door een periode heen waarvan je totaal niet begrijpt waarom, of waartoe, of waarvoor.
Misschien is alles rondom jouw leven of in jouw leven een chaos, ben je het spoor bijster.
Of zijn de moeilijkheden zo groot, dat je niet weet hoe je eruit of er doorheen moet komen en je vraagt je af waar God is in dit alles.
Of het nu problemen zijn, op welk vlak dan ook, pijn of verdriet, zorgen, strijd, financiële moeilijkheden, werk,  noem maar op, Gods boodschap voor jou vandaag is: ‘Je moet Mij vertrouwen, okay?!’

God laat soms dingen toe in ons leven die alles behalve leuk zijn, die soms heel erg pijn kunnen doen.
Ons op het moment zelf heel veel verdriet doen, maar die uiteindelijk grote zegen zullen brengen.
Wat God van ons vraagt, is dat wij op Hem vertrouwen.

Zoals de vader bij zijn zoontje neerknielde, hem aankeek en zei: ‘You gotta trust me, all right?’; zo komt God de Vader nu met deze woorden naar jou toe.
Zie als het ware Zijn gezicht op gelijke hoogte met dat van jou als Hij zegt: ‘Je moet Me vertrouwen, okay?!’
Ook al begrijp je er nu niets van, heb je het nog zo vreselijk moeilijk, weet je haast niet hoe je verder moet …
Je moet Me vertrouwen!’

Vertrouw Mij …

Vertrouw Mij …

Vertrouw Mij …

Je moet Me vertrouwen, okay?
Ook al begrijp je niets van de dingen
die nu gebeuren en waar je nu
doorheen moet gaan.
Vertrouw Mij, en weet
dat Ik bij iedere stap die je zet,
naast je zal staan.

Je moet Me vertrouwen, okay?
Want je weet toch,
Mijn gedachten hoger dan jouw gedachten,
Mijn wegen hoger dan jouw wegen.
Vertrouw Mij en weet
dat Ik het beste met je voor heb
en je wil overladen met Mijn zegen.

Je moet Me vertrouwen, okay?
Wees als een kind
dat in alles vertrouwt
op wat zijn vader doet.
Dat vol vertrouwen zijn handje
in die van zijn vader legt;
‘wat mijn Vader doet, is goed.’

Je moet Me vertrouwen, okay?!

zaterdag 10 november 2012

Ochtendgebed

Aan het begin van elke nieuwe dag kijk ik omhoog en wil ik het van U verwachten.


Kom, o God,
kom, Heer Jezus,
kom met Uw Heilige Geest
en leidt mij deze dag.

Vul mij, onderwijs mij.
Bescherm mij, leidt mij.
Maak mijn wil één met die van U
en doorstroom mijn hart met Uw liefde,
opdat ik zal uitdelen van wat U mij geeft.

Laat mij liefhebben, wat U liefheb
en laat mij haten, dat wat U haat.
Laat mijn hart zich verheugen, in dat wat U verheugt
en laat mijn hart bedroeft zijn om wat Uw hart bedroeft.
Maak mijn hart zacht en bewogen, zoals dat van U.

Laat mijn leven tot zegen zijn voor een ieder die ik ontmoet
en tot eer en glorie van U.

- Amen -

vrijdag 9 november 2012

Gebroken ...

Het bericht in het nieuws afgelopen week over de zelfmoord van een jongen die het leven niet meer zag zitten door al het gepest, raakte me heel diep.
Ik had net in die dagen een aantal gedichten geplaatst op mijn (ver)nieuw(d)e gedichtensite die mij terugbrachten naar de tijd dat twee van onze jongens na jaren te zijn gepest, op de rand van dezelfde afgrond balanceerden.
De gedichten brachten mij terug in de tijd en de herinneringen kwamen weer boven.
Ik had nog eens het gedicht 'Noodkreet van een moeder' opgestuurd naar de school waar ze opzaten en een gedeelte hebben ze geplaatst in  de nieuwsbrief, maar och, de gevolgen van pesten worden helaas nog teveel gebagatelliseerd en onderschat.
Mijn hart en mijn gebeden gaan uit naar de ouders van deze jongen; ik had één van hen kunnen zijn ...

Het afscheidsbriefje dat ik ooit vond vergeet ik nooit, noch de beschadigde armen van mijn andere kind, die zijn toevlucht zocht in automutilatie om de pijn van binnen te bestrijden.
De jaren van pesten liggen inmiddels achter ons, maar niet de gevolgen en de herinneringen, noch de diepte van de impact.
Eén van hen schreef een paar jaar geleden  onderstaande neer en gaf zo woorden aan wat er diep van binnen in hem leefde.
Ik wil je even meenemen in zijn wereld van toen en in mijn wereld toen ik het las.
Zonder Hem had ik (hadden wij) het nooit gered.


Gebroken
  
Gebroken van binnen,
lachend van buiten,
loop ik de wereld door
net als een ander.
Toch is er iets,
is er iets aan mij.
Het is anders,
het is iets van mij.
Mensen kijken me aan,
met verwerpende blikken.
Blikken van 'jij hoort hier niet'.
Blikken, die kunnen doden,
en gebroken loop ik verder
met een lach op mijn gezicht
net of er niks aan de hand is.
Maar mijn hart schreeuwt het uit,
want ik kan het niet meer.
Gebroken van binnen
met een masker van buiten.
Mijn hart schreeuwt het uit.
Tranen vol bloed
dalen af van mijn gebroken lichaam.
Ik schreeuw het uit van de pijn,
maar het is net of niemand het ziet.
Het is net of het niemand wat scheelt.
Een eenzaam gevoel diep van binnen.
Ik ben aan het breken
als een stuk glas.
Telkens een stukje verder.
Weerloos vecht ik er tegen.
Maar er is niks dat ik kan doen.
Mijn hart scheurt maar verder
en ik schreeuw het uit.
Op mijn knieën,
huilend op de grond.
Zo alleen.
Zo alleen.

Daniël
  

Mijn hart schreeuwt het uit van pijn om mijn kind.
Zo verwond, zo verwond en beschadigd.
O God, wat doen wij mensen elkaar toch aan.
Woorden, scherper dan het scherpste zwaard.
Woorden, priemend als dolksteken.
Woorden, geselslagen.
Woorden, het dodelijk schot van een pistool.
O God, mijn Vader, de pijn van en om mijn kind.
O God, mijn Vader, het doet zo zeer, zo zeer.

Stil maar, Mijn Kind, stil maar.
Kom maar bij Mij,
dan huilen we samen.
Hoor, hoe ze Mijn Zoon uitjouwen.
Hoor, hoe ze schreeuwen om Zijn dood.
Hoor, hoe ze schelden en Hem belachelijk maken.
Zie, het bloed op Zijn hoofd en rug,
de kroon, de gesel.
Hoor ze spotten.
Zie, hoe de speer doordring in Zijn zij.
O, Mijn kind, het deed zo'n pijn, zo'n pijn.
Stil maar, Mijn kind, stil maar.
Kom maar bij Mij,
dan huilen wij samen.

Kom maar, Mijn zoon, dan huilen Wij Samen.
Je bent zo kostbaar en geliefd.
Ik hou van jou, Johanan Daniël.
Geschenk van God - Je rechter is God.

Je moegy


Omdat je kostbaar bent in Mijn ogen en hooggeschat en Ik je liefheb, geef Ik mensen voor jou in de plaats en natiën ruil ik in voor je leven.
Vrees niet, want Ik ben met je.

Jesaja 43 : 4, 5a

dinsdag 6 november 2012

Ziet men Jezus in mij?

Een gedicht n.a.v. het nummer 'Do they see Jesus in me' van Rebekka.


Als ik zeg en bid
dat ik verlang
om meer en meer
op Jezus te gaan lijken.
Hem te weerspiegelen,
zodat anderen
Hem zien in mij.
Ben ik dan bereid
om net als Hem
liefdevol en genadig
te zijn,
bewogen en meelevend,
vergevend
zoals Hij?

Is het gezicht
dat ik zie in de spiegel
het gezicht
dat ik wil
dat anderen zien.
Is het gezicht
dat ik zie in de spiegel
het gezicht
waarin anderen ontdekken
dat ik Jezus dien?

Ziet men Jezus in mij?

maandag 5 november 2012

El Roï, de God Die jou ziet

Vanmorgen mocht ik de dag beginnen met een mooie bemoediging.
Met het verhaal van Hagar, de slavin van Sara (Genesis 16:1-16), kwam ik bij de bron Lachai-Roï, wat betekent: De levende God Die naar mij omziet.

Hagar had haar verhaal waardoor ze uitkwam bij de waterbron in de woestijn.
Hoe zij zich voelde toen de engel haar daar aantrof, staat niet in de Bijbel vermeld, maar ik kan me zo voorstellen dat ze uitgeput was.
Zowel lichamelijk als geestelijk.
Als we haar verhaal lezen, dan zien we hoe Saraï haar het leven zo zuur maakte, dat ze geen andere oplossing meer zag dan wegvluchten.
Beide vrouwen hadden zo hun eigen fouten gemaakt in dit verhaal, maar daar wil ik het verder niet over hebben.
Waar het om gaat is, dat de zwangere Hagar, wegvlucht de woestijn in en daar gezien wordt door God.
Hij ziet haar en Hij spreekt tot haar door Zijn engel naar haar toe te sturen met een boodschap.

En wij, jij en ik, hebben ons eigen verhaal.
Misschien zit jij nu, op dit moment wel net als Hagar, ergens uitgeput.
Niet meer wetend hoe je verder moet, noch waarheen.
Je hebt het gevoel door iedereen in de steek gelaten te zijn.
Mensen hebben je teleurgesteld, pijn gedaan, verraden, …
Niemand die werkelijk weet hoe je je voelt en je bent eenzamer dan je je ooit had kunnen voorstellen.
Je heb je teruggetrokken in een hoekje, verstopt in je huis, of in je werk, of in uitbundig gedrag.
Je heb een masker opgezet en niemand die daar achter mag kijken.

Maar God ziet jou!
Dat is de boodschap, dat is de bemoediging voor vandaag en voor iedere dag die nog volgt.
God ziet jou!
God is El Roï, de God die naar ons omziet.
Als jij vandaag, hier, op dit moment terecht bent gekomen, dan is dit jouw moment waarop God tegen jou zegt: ‘Ik heb je gezien.
Ik heb je pijn en verdriet gezien, je moeiten en je zorgen, je frustraties.
Alles wat er in jou omgaat, wat er is gebeurd, waar je doorheen bent gegaan, doorheen gaat; IK heb je gezien en hier ben Ik om jou te helpen.’

God hielp Hagar, God zal jou helpen.
Hij weet wat je nodig heeft, meer nog dan jij het zelf weet.
Vertrouw je leven maar aan Hem toe, en geef Hem de leiding over je leven.
Hij zal voor je zorgen.

Met deze bemoediging mogen we allemaal, ook als we niet als Hagar zijn, deze dag en elke volgende dag, ingaan.
We mogen ons leven iedere dag leven met de wetenschap dat we een God hebben die van ons houdt en voor ons wilt zorgen.
Hij is El Roï, de God die naar ons omziet.

Vader God, dank U wel; U bent El Roï.
El Roï ...  El Roï ...
O, ik wil deze Naam van U proeven op mijn tong, opbergen in mijn hart en meedragen de rest van mijn leven.
Zo zal ik altijd weten, in goede dagen, maar ook in slechte dagen, dat U mij ziet.
Welk een vreugde, welk een vertroosting, welk een bemoediging!
Dank U wel, Vader, voor de rust en de zekerheid die dit geeft in mijn leven.
Ik prijs Uw Naam!

- Amen -

El Roï 
de God die naar jou ziet 


zondag 4 november 2012

Wachten in vertrouwen

Wachten in vertrouwen
tot God spreekt;
tot Hij de weg wijst
die jij mag gaan.

Wachten in vertrouwen.
Ook als het stil blijft,
er geen woorden komen,
geen zichtbaar teken.
Slechts stilte,
alleen maar stilte.

Wachten in vertrouwen,
terwijl er alleen maar vraagtekens zijn
en je bijna tot wanhoop gedreven,
luid smekend je gebeden opzendt tot Hem:
‘Hoor naar mij, o mijn God!
Hoor naar mij en antwoord mij.
Op Uw antwoord wacht ik;
ja, in vertrouwen wil ik wachten
tot op Uw tijd,
op Uw wijze,
tot op Uw moment.’

Wachten in vertrouwen
op Zijn antwoord.
Wachten in vertrouwen,
dat Hij het zal geven.
Wachten in vertrouwen,
dat Hij je leven leidt.
Wachten in vertrouwen,
dat Hij,
op Zijn tijd en wijze,
komt en spreekt.

Wachten in vertrouwen
op het moment
dat Hij gaat spreken.
Hoorbaar of in beelden,
door Zijn woord
of door een lied,
deuren sluit
of deuren opent.

Wachtend op dat moment;
vertrouwend op Hem.
Wachten in vertrouwen,
voor 100 %.


zaterdag 3 november 2012

Vruchtbare grond

Morgen is het zondag en gaan velen naar Gods huis om Hem te aanbidden, maar ook om Zijn woord te horen.

Here,
maak ons hart ontvankelijk
voor Uw woorden.
Bereid de grond van ons hart voor.
Maakt het zacht,
zodat Uw woord
in vruchtbare grond zal vallen.
Laat het daar dan ontkiemen
en uitgroeien
van zaad dat door U is gezaaid
tot bloeiende, vruchtdragende planten,
die tot zegen zijn voor anderen
en leven tot eer van Uw naam.

- Amen -

vrijdag 2 november 2012

Hier ben ik, Heer

Heer,
ik kom zoals ik ben,
met alles wat mij bezighoudt.

U kent de verlangens van mijn hart.
U kent mijn vragen en mijn twijfels.
Mijn pijn en mijn verdriet.
Mijn angsten en mijn zorgen.

U weet alles van mij.
Maar U verlangt ernaar
dat ik ze deel met U,
U deelgenoot maakt
van alles wat in mij leeft.

U kent mijn hart,
U weet wat mij beweegt,
maar U ziet uit naar ons samenzijn,
iedere dag opnieuw,
zodat U kunt komen in alles,
in elke omstandigheid,
in elke gedachte,
in al mijn gevoelens.

U ziet hoe ik soms tob,
voort ploeter,
en U wacht
tot dat ik kom…

U verlangt ernaar
om samen met mij
door het leven te gaan.

U verlangt ernaar
dat ik dagelijks bij U kom
en rust in de stilte van Uw aanwezigheid,
schuil in de schaduw van Uw vleugels,
leer van Uw onderwijzing,
me koester in Uw liefde.

U wilt mij te drinken geven
uit Uw bron van levend water,
zodat ik nimmermeer zal dorsten,
opdat stromen van dat water
uit mijn binnenste zullen vloeien
en anderen zullen trekken naar Uw bron,
opdat ook zij kunnen drinken
en nimmermeer dorsten.

Zo wil ik komen, Heer, en knielen.
Alles met u delen wat mij bezighoudt
en ontvangen van U,
al wat U voor mij hebt weggelegd.

Hier ben ik, Heer,
vergeef mij,
vul mij,
zend mij.
Mijn ziel verlangt
Uw wil te doen.

- Amen -

donderdag 1 november 2012

Onveranderlijke God

Vandaag werd ik met het lezen van Gods woord stilgezet bij het feit, dat wat er ook in en met ons leven gebeurt, God dezelfde is en blijft, ja, onveranderlijk is door alle eeuwen en geslachten heen.

De Psalmist uit Psalm 102 heeft het heel moeilijk.
Hij stort zijn hart uit bij God.
Hij vertelt Hem hoe ernstig het er met hem voor staat, hoe belabberd hij er aan toe is.
Maar tussen uitstorten van zijn nood, proclameert hij wie God is.
Midden in zijn ellende vergeet hij niet wie God is.

‘Maar U, Heer, U bent Koning voor eeuwig,
Uw Naam blijft genoemd,
alle geslachten door.’

Eens hebt U de aarde vastgezet
de hemel hebt U Zelf gemaakt.
Eens zullen zij vergaan,
maar U blijft bestaan.
Zij zullen verslijten als een kleed,
U legt ze af als een mantel
en zij verdwijnen in het niet;
maar U blijft die U bent,
Uw leven neemt geen einde.’

Het raakt me om zo stilgezet te worden bij het feit dat God onveranderlijk is.
Wij mensen zijn met onze gedachten en gevoelens even wisselend als het weer met de seizoenen.
Ons lichaam vergaat met het stijgen van de jaren, kort gezegd: ons leven is kortstondig als het gras.
Het ene moment belooft hij iets, het volgende moment is hij zijn belofte vergeten.
Maar God is onveranderlijk.
Hij was, Hij is en Hij blijft dezelfde God.
Zijn woord is ja en amen.
Zijn beloften betrouwbaar en voor eeuwig.
Hij was er voor de wereld er was, Hij zal er zijn als zij is vergaan.
Zijn leven zal nooit ophouden te bestaan.

Ben jij je houvast kwijt in je leven?
Ga je dolend rond op zoek naar …?
Zijn alle zekerheden weggevallen?
Zie op Hem die onveranderlijk is en daardoor door en door betrouwbaar.
Maak Hem tot het vaste fundament van je leven, en je zult voor altijd, net als de Psalmist, een toevlucht hebben in nood.