maandag 23 januari 2017

Passend citaat ...

Allerlei andere dingen vragen even mijn aandacht en tijd, ook hele leuke, maar ik kwam nog wel een citaat tegen die wel heel goed past bij mijn vorige blogpost en die wil ik toch graag even delen.




maandag 16 januari 2017

Maak je lijden niet groter dan nodig is!


‘Maak je lijden niet groter dan nodig is!’

Het bovenstaand citaat maakte vanmorgen heel wat in mij los aan gevoelens en gedachten, want is dat niet wat ik al jaar en dag heb gedaan, en misschien wel velen met mij.
Wat er namelijk aan vooraf staat in het dagboekje is het volgende:
‘Door je moeiten steeds te herhalen, zorg je er juist voor dat je ze meerdere keren meemaakt, terwijl je er alleen maar doorheen hoeft te gaan wanneer ze zich werkelijk aandienen.’

Ken je dat, dat herhalen van moeiten in je gedachten?
Ik ken dit helaas maar al te goed.
Mijn denken is het grootste strijdtoneel van mijn leven, en veel onnodig lijden heeft zich daar afgespeeld, want hoeveel is er immers werkelijk gebeurd van wat zich in mijn gedachten heeft afgespeeld?
Wel, ik kan je vertellen, nog niet de helft, en misschien nog wel minder.
Kinderen die heerlijk aan het spelen waren en de tijd vergaten, terwijl ik ze al halfdood aan de kant van de weg zag liggen.
De vele zorgen die me van mijn slaap beroofden, maar die nooit werkelijkheid werden.
Pijn waar ik bang voor was, maar die toch niet kwam; verdriet om verlies van, maar wat toch niet gebeurde.
Ach, zo waren er zovele dingen waarvan ik nu achteraf zie hoe ik onnodig extra heb geleden; eigenlijk dus mijn lijden groter maakte dan nodig was.
En ik weet dat het soms nog gebeurt.

Hoe gemakkelijk gaan mijn gedachten niet met mij op de loop.
Ik ben een denker, en heb dus de neiging om alles te over- en te doordenken tot in detail en vaak nog daar over heen.
En vooral die twee laatste dingen zorgen ervoor dat mijn lijden vaak onnodig groter is.
Het is mijn angst ‘ja, maar, als …’; ‘wat als …’.
Als  …
Als  …
Als  …

In het dagboekje gaat het vandaag ook over het vooruitlopen op wat komen gaat.
Hoe vaak doe ik dat niet, of heb ik die neiging?
O, ik wil het niet, maar hoe vaak heb ik het al niet gedaan voor ik er erg in heb.
Neem dit weekend bijvoorbeeld.
Eén van onze kleindochters is vorige week jarig geweest en gister zou het gevierd worden.
Maar de weersvoorspellingen waren niet echt je van het, en de sneeuw die iedere keer maar viel en de gladheid die dat met zich meebracht riepen in mijn gedachten alweer de verschrikkelijkste taferelen op, en ik ervoer de wurgende angst diep van binnen al een aantal dagen van te voren.
Of het zondag dan ook echt zulk beroerd weer zou zijn, dat moest nog blijken, want ja, hoe vaak zitten ze er niet naast met hun voorspellingen, en dan is het ook nog zo dat het niet perse in onze contreien zo hoeft te zijn.
En toch …, toch, heel diep van binnen  smeult het en ligt het klaar om tot een groot vuur te ontbranden.
Het zijn dit soort gedachten en angsten die mij dan van heel wat nachtrust kunnen beroven en mijn dagen zwaar en moeilijk maken.
Dat het deze keer niet is gebeurt, is mede te danken aan wat ik vorige week heb gelezen in het boek ‘Je bent waardevol’ van Carianne Ros, maar daarop kom ik een andere keer terug.


Nu klinkt het misschien alsof mijn gedachten altijd met mij op de loop gaan, en dat is geenszins zo, maar het is wel vaker gebeurd dan mij lief is, en het is ook iets waarvan ik weet dat ik op dat gebied erg kwetsbaar ben en dus ook heel alert moet zijn.
En daardoor kwam deze zin zo binnen, omdat ik besefte dat met al dat onnodig zorgen maken, dat met alles maar te over- en doordenken ik mijn lijden heel vaak groter heb gemaakt dan nodig is.
Het is deze zin, die mij bewust maakt van het feit hoe vaak ik op de dingen vooruitloop en het mezelf daardoor onnodig moeilijk maak en dus mijn lijden in wezen vergroot.
Het is deze zin, die mij helpt op mijn ingeslagen weg, die mij bevestigd op de juistheid van mijn ingeslagen weg om steeds, als ik merk dat ik vooruitloop op wat komen gaat, het bij Hem te brengen en ervoor te kiezen om mijn gedachten een halt toe te roepen en op Hem te vertrouwen.

Wat niet in het stukje van vandaag wordt aangehaald, maar waar mijn gedachten nu wel bij worden bepaald, is het krijgsgevangen maken van onze gedachten.
‘We schuiven redeneringen terzijde en alles wat hoogmoedig wordt opgeworpen tegen de kennis van God; we nemen elke gedachte gevangen om haar te onderwerpen aan Christus.’ (2 Kor. 10:5 – al is het goed om de verzen erom heen ook even te lezen)

Wat zullen we met het vooruitlopen op wat komen gaat en waardoor onze gedachten vaak zo met ons op de loop gaan, God verdriet doen.
Wat doen we Hem te kort, wat getuigt het van weinig geloof en vertrouwen, wat laten we weinig ruimte voor Zijn zorg en liefde.
Wat getuigt het eigenlijk van ongeloof!
Wat doen we er verkeerd aan, en wat spelen we de boze hiermee precies in de kaart.
En wat is het dus belangrijk om onze gedachten en redeneringen niet de vrije loop te laten, maar om ze krijgsgevangen te maken en te onderwerpen aan Christus.


Hoe vaak zijn we wel niet ergens doorheen gegaan, terwijl we er in wezen maar één keer door hoefden te gaan?
En hoe vaak was het in onze beleving erger dan de werkelijkheid?
En hoe vaak is werkelijk gebeurd wat we in onze gedachten al zagen gebeuren?
En waar was God is al deze dingen?

Is het niet zo dat God nooit van te voren kracht geeft maar wel altijd op het juiste moment, als we het werkelijk nodig hebben?
Is het niet zo dat we dit steeds opnieuw achteraf ook zien?
En dient dit niet genoeg te zijn om ons te helpen te geloven en te vertrouwen?


‘Maak je lijden niet groter dan nodig is.’
Het is goed om eens over deze zin na te denken en tegen je eigen leven aan te houden.
Na te denken over hoe vaak je vooruitloopt in je gedachten op wat er gebeuren kan, of gaat.
Bewustwording is de eerste stap naar groei in ons geloof en vertrouwen in Hem, er wat mee doen de tweede stap.
De keuze is aan een ieder van ons.



zaterdag 14 januari 2017

Kleurrijk Verbonden naar Rijssen ...

Sinds een paar jaar vormen Caroline van de Vate-Lock, Martine Bunschoten-Lage en ik samen 'Kleurrijk Verbonden'.
Kleurrijk, omdat een ieder van ons haar eigen kleurrijke talent heeft -Caroline is kunstschilder, Martine is muzikant en ondertekende Dichteres-, en Verbonden, omdat God deze drie verschillende talenten heeft samengebracht en met elkaar verbonden.

Op onze website hebben we het zo samen gevat:
Aan de hand van de schilderijen van Caroline van de Vate-Lock, de gedichten van Rita Klapwijk-van der Wal en de muziek en zang van Martine Bunschoten-Lage wordt u op kleurrijke en creatieve wijze meegenomen in de boodschap van Gods liefde en genade.

Eén van onze thema's is 'You are Loved', en deze boodschap, 'Je bent Geliefd' hebben we al een aantal keren mogen delen op Vrouwenochtenden en -avonden en we vinden het heerlijk om deze boodschap steeds opnieuw te mogen doorgeven aan de hand van schilderijen, gedichten en muziek.
Binnenkort, D.V. woensdagavond,15 februari, zijn we in de PKN-Gemeente in Rijssen, waar we de Vrouwen/vriendinnen avond mogen verzorgen.
Woon je in de buurt, of heb je er wel een eindje rijden, dan ben je bij deze van harte uitgenodigd voor deze avond.



Ps. D.V. 19 april zijn we in de Dorpskerk in Katwijk.

vrijdag 13 januari 2017

Er is weer een oma-dag ..

en een beetje opa-dag ...

Sinds een paar weken pas ik weer op één van onze kleindochters; nu op Feline, het zusje van Naomi.
Mijn zoon waarschuwde me al van te voren: 'Mam, ze is echt heel anders dan Naomi hoor, dit is een echte dondersteen. Je zegt nee, en zij kijkt je aan en doet het vervolgens toch.'
Ik moest gelijk heel erg lachen, en vertelde hem dat me dit wel heel erg bekend in de oren klonk, maar dat we het vanzelf wel zouden zien en merken.
Wat ook erg leuk is, is dat op de donderdag ook mijn man regelmatig vrij is, en zo is het ook een beetje een opa-dag geworden.

We zijn nu een paar weken verder en ja, dit kleine wijfie (ze wordt in maart 2) is echt heel anders dan haar zusje.
Was Naomi heel gevoelig en moest je haar heel rustig zeggen als iets niet mocht,  of als ze ergens af moest blijven enz., zo heb ik mijn stem bij Feline toch al wel een aantal keer iets moeten verheffen.
Het is zelfs zo, dat in de paar weken dat de kleine Feline bij ons komt op donderdag, zij al meer kasten heeft geopend dat Naomi in al die tijd dat ze bij ons was.
Ja, het is heel duidelijk, Naomi lijkt meer op haar moeder en Feline op haar vader.
Naomi zacht, gevoelig, (bij ons) goed luisteren en dol op kleuren en de vissen bij Intratuin; Feline een meisje waar de ondeugd van haar gezichtje afstraalt, maar je tegelijk heel intens kan knuffelen, mag graag boekjes 'lezen' en is dol op dieren en daar ook helemaal niet bang voor.
Was Naomi voorzichtig en gooide zij een brokje voor ons hondje op de grond, Feline houdt het gewoon vast en schatert als ze de tandjes en het tongetje voelt.

Samen onder de tafel;
wie weet vergeet ze haar koekje weer mee te nemen.

Maar nog gekker is zij op onze poes Shaila, helaas voor Feline is deze liefde niet bepaald wederzijds.
Zodra Feline de voordeur binnenkomt, vliegt onze Shaila de garage in.
Ik houd dan ook de tussendeur maar dicht om haar een beetje te beschermen.
Wat de beide dametjes leuk vinden is het uitlaten van ons hondje, waarbij we langs een veldje lopen met een paar schaapjes.

Samen op de foto 
viel deze keer niet mee.

Ik vind het altijd zo bijzonder om de verschillen te zien.
Dat vond ik ook al bij onze eigen kinderen.
Ze komen allen voort uit twee dezelfde mensen, maar zijn allemaal even anders en uniek.
Hier en daar zie je bepaalde eigenschappen van papa of mama terug, en tegelijkertijd zijn ze weer heel anders en ontwikkelen zij zich weer op hun eigen unieke wijze.
Hoe bijzonder heeft God dit toch allemaal niet bedacht!

Voor nu gaan we (D.V.) iedere donderdag genieten van deze kleine spruit, haar ondeugende streken en haar liefde voor onze Jaylinn en Shaila.


Wat zijn kleinkinderen toch geweldig!
Puur genieten! (ook, omdat ze aan het einde van de dag weer lekker naar huis gaan 😊)

Heer, dank U wel voor onze prachtige kleindochters; alle drie!

woensdag 11 januari 2017

Reminders en nog wat andere dingen ...

Zoals velen inmiddels weten is Focus mijn One Word voor dit jaar.
Ik heb er van alles aan gedaan om het niet te vergeten, zodat het niet alleen iets is voor nu even aan het begin van het jaar, maar dat ik het echt het hele jaar meeneem en er op alle gebieden van mijn leven iets mee doe en van leer, en dan alles natuurlijk vanuit de eerste Focus: God, Zijn woord, Zijn wil; Jezus, wat Hij voor mij gedaan heeft, doet, en van mijn verlangt en de Heilige Geest in mij.

Maar ik ken mijzelf, en weet dat de vele dingen die in het leven op ons afkomen, mij zo maar weer weg kunnen halen bij waar ik zo goed mee op weg was.
Ik heb gewoon kleine geheugensteuntjes nodig om gefocust 😊 te kunnen blijven en niet te vergeten waar ik mee bezig ben.
En zo prijken er bij mij in huis op twee strategische plekken, de keuken en de toilet, twee reminders om mij te herinneren aan mijn One Word.

Ik heb geen vaatwasser, dus doe minstens twee keer per dag de vaat, 
en dan is dit mijn uitzicht.

En aan gezien ik al jaar en dag een heel groot prikbord in mijn toilet heb hangen, 
was het ook niet zo moeilijk om een tweede plek te kiezen.

Al zal denk ik mijn FF mij zeker iedere dag aan mijn One Word herinneren, de reminders op deze plaatsen herinneren mij er ook aan dat dit woord op alle gebieden van mijn leven doordacht en doorleeft moet worden.


Ik heb ook gemerkt hoe waar het is dat waar je je Focus op legt je dag positief of negatief kan beïnvloeden.
Gistermorgen, zoals jullie in mijn vorige Blogpost hebben kunnen lezen, had ik echt moeite met het stukje uit het dagboekje dat ik gebruik.
Er stonden dingen in waar ik totaal niet mee uit de voeten kon en die in mijn ogen ook niet Bijbels waren.
En in plaats het goede en het mooie eruit te  halen, of me te laten leiden door wat Gods woord erover zegt, liet ik mezelf meeslepen in dat dit toch niet goed was, niet Bijbels enz., en voor ik er erg in had, voelde ik me helemaal niet meer zo blij, en lag er een donkere deken over mijn dag.
Zodanig zelfs dat het me vanmorgen nog niet helemaal lekker zat en ik zelfs spijt kreeg van de Blogpost die ik erover geschreven heb.
Ik kan hieraan dus heel duidelijk zien, dat waar ik mijn Focus op leg, mede bepaal hoe ik me voel.
En ik heb dan ook besloten om als er weer dingen instaan, waarvan ik merk dat ze dit tot gevolg kunnen hebben, ik ze negeer en me richt op de goede en mooie dingen en anders op zoek ga naar wat Gods woord er wel over zegt, zodat mijn Stille Tijd een positieve tijd zal zijn, iets wat mij dicht bij Hem brengt, opbouwt, vreugde schenkt, mij aanspoort om Hem gedurende de dag overal in te betrekken enz..

En ik heb ook besloten om, als de tijd het mij toelaat, iedere dag de hoofdlijnen van mijn FF aan de zijkant van mijn Blog te zetten.
En mocht er echt wat uitspringen, nou, dan komt het er dubbel op, en aan de zijkant en een extra Blogpost.


Wat ik de afgelopen paar jaar ook nauwelijks heb gedaan, is lezen, en dat terwijl ik zo'n 'leesmonster' was.
De onrust van alles wat er gebeurd is, werkte duidelijk ook daar in door en alleen een heel mooi boek kon me nog even vasthouden, maar voor de rest kon ik me er gewoon niet toe zetten; had ik er gewoon geen zin in.
Dus ik heb in mijn dagelijkse planning minstens een half uur lezen opgenomen.
Ik kan je n al zeggen dat ik meerdere keren die tijd overschreden heb, waardoor ik soms mijn bedje wat later zag dan goed voor mij was.
Maar goed, wat ik ook merkte en wat ik gewoon vergeten was, is hoe lezen een mens ontspant.
Ja, ik weet dat er mensen zijn die het tegendeel ervaren, maar dit was wel wat ik opnieuw ervaar met iedere keer als ik weer ga zitten om te lezen.
Ik ga dan ook aan de zijkant van mijn Blog een lijstje maken van de boeken die ik gelezen heb en aan het lezen ben.
(Tegelijk ook een mooie reminder voor mijzelf)
Heb je nog een tip voor een mooi boek, laat het me gerust weten.


Als laatste voor vandaag nog een leuk citaat dat ik wel heel goed bij het woord Focus en deze Blogpost vind passen; van Barbara Johnson uit 'Zet een geranium op je hoed en wees blij'.

'Het belangrijkste is, dat het belangrijkste het belangrijkste blijft.'

dinsdag 10 januari 2017

Over vertrouwen en schatten verzamelen ...

Vandaag had ik toch wel heel veel moeite met het stukje uit het dagboekje dat ik gebruik voor mijn Stille Tijd.
Aan de zijkant van mijn Blog kun je de grote lijnen lezen en daar had ik ook beloofd om nog even terug te komen op dit stukje.

Waar ik tegen aan loop.
Het eerste stukje.

De schrijfster stelt dat vertrouwen een schat is die we in de hemel kunnen verzamelen en dat met iedere keer als wij ons vertrouwen op God stellen, we een muntje in Gods schatkist gooien, en dat we op deze manier schatten opbouwen waarmee we voorbereid zijn om moeilijke tijden.
God bewaart dan al het vertrouwen dat we in Hem gesteld hebben veilig in Zijn  hart.
En dat niet alleen, Hij voegt er ook nog eens voortdurend rente aan toe.
En hoe meer we op Hem vertrouwen, hoe meer Hij ook aan ons de kracht zal geven om dit te doen.

Als ik Mattheüs 6 in zijn geheel lees, krijg ik toch een heel ander beeld van ‘schatten verzamelen in de hemel’, maar goed.
En een vraag die bij mij opkomt met het lezen, is: waarom verzamelen dan wij schatten in de hemel?
Doen we dit werkelijk om in moeilijke tijden daar iets aan te hebben?
Volgens dit stukje wel, maar zijn we dan uiteindelijk nog niet op onszelf gericht in plaats van op God?
Schatten verzamelen in de hemel is toch met heel ons hart gericht zijn op Hem; dat doen waar Hij blij van wordt.
Zeker,  vertrouwen is daar een onderdeel van, vertrouwen op Hem, dat Hij voor ons zorgt, ons helpt, dat Hij zal voorzien, enz. in plaats ons vertrouwen te stellen op mensen, of een dikke bankrekening, of ...

En dan, dat God ons vertrouwen bewaard en veilig stelt in Zijn hart, daar voortdurend rente aan toevoegt, en dat met hoe meer wij vertrouwen Hij meer kracht geeft om dit te doen …
Om heel eerlijk te zijn raak ik hier het spoor helemaal bijster.

En in goede dagen mijn vertrouwen in Hem oefenen, zodat ik voldoende vertrouwen heb om door de stormen te komen als die komen?
Hoe kun je in vredesnaam vertrouwen oefenen als alles goed gaat en rustig is.
Is het juist niet in de stormen en de donkere dagen van het leven dat je vertrouwen oefent?

Hoe makkelijk is het niet om te zeggen dat je op God vertrouwt als je een goed gevulde beurs hebt, of nooit ziek bent, of alles gewoon lukt wat je ook doet; als er nooit moeiten of tegenslagen zijn.
Hoe moeilijk is vertrouwen soms als je bankrekening bijna leeg is en er liggen meer rekeningen dan dat er geld is; hoe moeilijk is vertrouwen als je chronisch ziek bent, je dagen zich aaneen rijgen zonder dat er verbetering komt, of als je wordt vervolgd en gemarteld.
Och, ik kan zo nog vele voorbeelden noemen.

Vertrouwen oefenen in God kun je mijns inziens alleen in de stormen en donkere dagen van het leven.
Op de goede dagen kunnen we ons verdiepen in Hem, zodat we Hem leren kennen, zien wie en hoe Hij is en dan in de stormen of donkere dagen, kunnen we ontdekken of het waar is wat Hij zegt, of wat er over Hem gezegd/geschreven wordt.
En gaandeweg zal ons vertrouwen in Hem groeien en groter worden, omdat we ontdekken in die stormen van het leven, of in die donkere dagen, dat Hij werkelijk te vertrouwen is, dat wat Hij zegt en beloofd, waar is.


Eén ding is duidelijk, vandaag draaide het om vertrouwen in God, en om het verzamelen van schatten in de hemel, allebei zaken die heel erg belangrijk zijn, alleen of het stukje daarin nu helemaal Bijbels verantwoord is, daar heb ik zo mijn twijfels over.
En jij, wat denk jij?