zaterdag 10 december 2016

Bemoediging bij het ouder worden(zijn)

Bij U schuil ik Heer,
want U stelt mij niet teleur.
U bent mijn rots,
mijn veilige woning,
waar ik steeds
naar toe kan gaan.

Mijn hoop is op U, Heer.
Van jongs af aan
vertrouw ik op U.
Want, vanaf mijn geboorte
bent U mijn steun;
vanaf de eerste dag
van mijn leven
hebt U mij beschermt.

Laat me ook nu dan,
nu ik oud ben,
niet aan mijn lot over, Heer;
laat mij niet in de steek,
nu mijn kracht afneemt.

U bent het immers, die mij droeg
vanaf mijn prilste bestaan;
Die mij droeg vanaf mijn geboorte,
en U hebt mij belooft
mij te zullen blijven dragen
tot ik oud en grijs ben.
U hebt gezegd dat U het hebt gedaan
en dat U het zult blijven doen.

Op U blijf ik vertrouwen,
(ook nu mijn kracht afneemt)
en ik blijf Uw naam prijzen.
Iedere dag wil ik vertellen
dat U rechtvaardig bent,
dat U bevrijding brengt.
O, er zijn geen woorden voor.

O, laat me toch niet in de steek, Heer,
nu ik oud ben en grijs;
laat mij toch nog aan mijn kinderen
en kleinkinderen mogen vertellen
van Uw grote macht en daden.

Want, Heer, Uw rechtvaardigheid is groot,
groter dan de hemel hoog is.
O, wat U doet is zo indrukwekkend;
wie is aan U gelijk, wie is aan U gelijk?

Troost mij, Heer,
laat mij U eer bewijzen.
Zingen over Uw grote trouw,
juichen van vreugde
om de bevrijding die U brengt.

Ja, Heer, ik kies er voor
om de moed niet te verliezen.
Want al vergaat mijn buitenkant,
mijn binnenste wordt door U vernieuwd
iedere dag opnieuw.

En zo richt ik mijn blik op het onzichtbare,
en niet op het zichtbare,
want het zichtbare is maar tijdelijk,
doch het onzichtbare is eeuwig.



Naar: Psalm 71:1,3,5,6,9,14,15,18; Jesaja 46:3b,4; Psalm 71:19, 21-24;  2 Korinthiërs 4:16,18

vrijdag 9 december 2016

One Word ...

Ongeveer een maand geleden kwam ik bij You Version het Leesplan 'One Word' (that will change your life) tegen.
Ik heb dat Leesplan gevolgd en het laat me niet meer los.
Nu moet ik zeggen dat ik de laatste jaren al wel een woord had dat met me meeging een nieuw jaar in, maar er mee bezig zijn op de manier waarop zij het er over hebben ..., dat toch weer niet.
Of het ook daadwerkelijk iets voor mij is, weet ik niet, maar het triggert me behoorlijk en ik ben er sinds die tijd wel regelmatig mee bezig.

In dit Leesplan wordt echt gesproken over een woord dat God geeft, dat je je daar op moet richten en daar voor open moet staan, en niet zozeer voor een goed woord.
Maar ja ...
Verschillende woorden leken er af en toe uit te springen, en ik schreef ze allemaal op: liefde, vertrouwen, kwetsbaar en verborgen.
En allemaal leken ze wat te hebben, maar dat gevoel van 'Yes ...' dat ontbrak.
Totdat dit ene woord mijn leven binnengewandeld kwam, toen gebeurde er iets vanbinnen.
Het bizarre is dat dit woord (of een vervorming van dit woord) echt wel tig keer voorkomt in dit Leesplan, maar er toen geen enkele keer uit sprong of me raakte.
Pas enige tijd erna las ik iets en ineens ...pats ... het woord kwam in mijn gedachten en mijn hart sprong op.
Vervolgens heb ik nog wel een tijdje er alleen maar over nagedacht en gebeden van 'Heer, is dit het echt?', maar alles op een rijtje zettend hoe het woord binnenkwam, de rust die ik had gekregen en het feit dat ik niet meer zo zeer bezig was met zoeken, bevestigden het aardig.
Maar, onzeker als ik 'soms' ben ... 'Heer, nog een woord van U ...?

Inmiddels heb ik vier Bijbelteksten; de laatste kwam vanmorgen nog binnen 😊.

  1. Spreuken 3:6
    (GNB)
    'Houd de Heer voor ogen bij alles wat je doet, dan baant Hij voor jou de weg.'
  2. Psalm 16:11
    (GNB)
    'U wijst mij de weg naar het leven; in Uw aanwezigheid ben ik blij, in Uw nabijheid ben ik gelukkig, voor altijd.'
  3. Lucas 12:34
    (GNB)
    'Want waar je schat is, daar is ook je hart.'
  4. 2 Timotheüs 2:1
    (NB)
    'Jij dan, mijn kind, wees krachtig in de genade die is in Christus Jezus.'

Maar, de woorden die ik vanmorgen las in het Dagboekje, dat ik dit jaar met mijn verjaardag gekregen heb, zijn verantwoordelijk voor het definitief maken van dit woord en het ermee naar buiten komen middels dit schrijven.
Het is werkelijk alsof God rechtstreeks tot mij sprak, en spreekt.
Ik citeer een paar zinnen uit het boekje:
'Je verlangen naar een risicoloos leven, is een vorm van ongeloof. Je verlangen om dicht bij Mij te leven staat op gespannen voet met je pogingen om risico's te vermijden.
...
 Om Mij met je hele hart te volgen, moet je je neiging om voor veiligheid te kiezen, loslaten.
...
Als jij je blik op Mij richt ...'

Wow, dit kwam binnen, want ja, ik ben een mens die op safe speelt.
Weliswaar al een aantal jaren(sinds 2008) niet meer zoals vroeger, maar toch, regelmatig betrap ik mezelf er toch op dat ik nog steeds voor safe kies, of de neiging heb om voor safe te gaan.
En eigenlijk was ik daar opnieuw mee bezig terwijl ik met dit 'One Word-thema' bezig ben.
Ik was hier immers in stilte mee bezig; ik hield alles voor mijzelf.
Nou ja, oké, ik heb één vriendin de link gemaild als misschien ook iets voor haar; en ik zou wel het woord op mijn Blog zetten, en misschien noemen dat dit mijn woord voor het nieuwe jaar is, maar verder ...
Veilig, en daarmee ook een slag om de arm houdend voor als ...

Het is niet zo moeilijk om te schrijven over dingen die geweest zijn, die ik geleerd heb, gedaan heb, enz., maar schrijven over iets dat nog staat te gebeuren, daarin eerlijk en oprecht dingen benoemen, bijvoorbeeld, als ik het woord gewoon totaal vergeet ofzo, dat is wel even een ander verhaal.
Dan komt toch ook het woord kwetsbaar wel even om de hoek kijken.
(Even mijn gedachten tussen dit schrijven door: Hoezo perfectionistisch aangelegd. Of zal het simpelweg allemaal te maken hebben met mijn angst om fouten te maken? Maar dan is het helemaal raar, want, hoe zou ik hierin iets verkeerds kunnen doen ...?)
Hoe dan ook, ik wil deze uitdaging van mijn 'Woord uitleven' aangaan.
Je woord uitleven ...
Hm, ook dat is iets waar ik mijn gedachten (en gebeden) maar eens goed over moet laten gaan.
En, mezelf kennende, zal ik dat vast wel al schrijvende doen.


O ja, mijn woord?











(>> Achtergrond Foto 'Focus': Michael Klapwijk)

donderdag 8 december 2016

Altijd dicht bij mij!

Soms komt er zomaar weer een wat ouder gedicht in mijn blikveld; de ene keer doordat ik zelf hier en daar wat aan het lezen ben, en soms doordat iemand anders mij daar bij bepaald.
Dit keer bracht iemand anders mij dit gedicht opnieuw onder ogen.

Ik heb het ooit geschreven n.a.v. een 'inspirerende gedachte' van een kalender van Max Lucado.
En bij deze gedachte werden we opgeroepen om eens stil te staan bij Gods daden.
Even stilstaan bij God, Degene die alles in handen heeft; het heden, het verleden en de toekomst.
Even stil staan bij het feit, dat Hij iedere dag dicht bij mij is.
Even stil staan bij wat God voor mij heeft gedaan in het verleden.
Even stilstaan bij de hoop die ik heb voor de toekomst.
Even stil staan bij Zijn onmetelijke kracht en onnoemelijke macht.
Even stilstaan.
Even stil worden.

Nadenken, terugblikken, maar ook hoopvol vooruitkijken.
Wetende dat Hij altijd bij mij is.
Bij mij, bij jou, bij ons.
Dat dit gedicht jou mag bemoedigen; deze maand en in het nieuwe jaar.

Iedere dag bent U heel dicht bij mij.
Het doet er niet toe
of ik U ervaar of niet,
U bent er, en gaat mee aan mijn zij.

En als ik terugblik in de tijd,
dan zie ik ook daar Uw hand, 
Uw trouw, Uw liefde,
Uw nimmer afwezige Aanwezigheid.

Het geeft mij moed en kracht,
hoop voor de toekomst.
Want ik weet, alles is in Uw hand;
van U, en U alleen, is alle macht.



dinsdag 6 december 2016

Ik geef je eeuwig leven!



Heer, Uw woord klinkt:
‘Want alzo lief heb Ik de wereld gehad,
dat Ik Mijn eniggeboren Zoon gegeven heb,
opdat een ieder, die in Hem gelooft,
niet verloren gaat maar eeuwig leven heeft!’

Hoor je Me goed, Mijn kind!
Eeuwig leven is voor jou
als je gelooft!
Twijfel toch niet langer,
laat je toch niet in de war maken.
Luister alleen naar Mij,
naar wat Ik tegen je zeg,
en geloof Mij op Mijn woord.

Ik hou zoveel van de mens,
van jou,
dat Ik Mijn enige Zoon 
naar de wereld stuurde
om te lijden en te sterven 
voor jullie zonden,
zodat de weg tot Mij 
weer vrij zou zijn,
en je straks voor eeuwig 
bij Mij  kunt zijn.

Niets dat jij doet, of laat,
kan dat bewerken,
alleen geloof 
in het volbrachte werk
van Mijn Zoon Jezus.
Neem dit Geschenk van Genade
toch aan, Mijn kind,
en geloof dat eeuwig leven
jouw deel is!

Nog even 
en dan vieren jullie 
opnieuw ‘Kerst’,
herdenken jullie de komst
van Mijn Zoon naar de wereld, 
en toch, 
toch zijn er nog velen
onder jullie, 
die wel geloven dat Hij kwam, 
en waarvoor Hij kwam,
maar toch nog leven in gebondenheid,
omdat ze niet de zekerheid hebben
dat ze gered zijn door Zijn vergoten bloed.

Mijn lieve kind,
open je ogen,
open je oren,
open je hart,
voor Mijn woord!
‘Ik had de wereld zo lief
dat Ik Mijn eniggeboren Zoon,
Degene wiens geboorte jij 
deze dagen herdenkt en viert,
gegeven heb, opdat een ieder,
EEN IEDER, Mijn kind,
niet verloren gaat,
maar EEUWIG LEVEN heeft.’

Och, Mijn geliefde kind,
Mijn hart is zo bedroefd om jou,
om jouw twijfel, 
jouw leven in onzekerheid.
Neem Mijn woorden aan, Mijn kind,
je mag het zeker weten,
want Ik heb het Zelf gezegd;
Ik heb gesproken.


Naar: Johannes 3:16

maandag 5 december 2016

zondag 4 december 2016

Gezien ...

‘Uw ogen zagen mijn vormeloos begin,
alles werd in Uw boekrol opgetekend,
aan de dagen van mijn bestaan ontbrak er niet één.’

Psalm 139:16


Afgelopen vrijdagmorgen was onze maandelijkse gebedsochtend voor Vervolgde Vrouwen en het waren deze woorden uit Psalm 139, die één van de vrouwen waar we voor baden, bemoedigde.
En wel op zo’n manier, dat zij vanuit haar wanhoop en verdriet, haar hoofd ophief naar God, en zichzelf en haar zeven kinderen voor Zijn troon bracht en pleitte dat God Zijn beloften na zou komen, nu zij alleen en zonder inkomsten was achtergebleven nadat haar man was vermoord om zijn geloof.
‘Heer, hier ben ik met mijn zeven kinderen …’ 

Met deze woorden moet ik denken aan het verhaal van koning Hizkia (Jesaja 37), waar Hizkia met een brief van koning Sanherib van Assur naar de tempel gaat en hem open neerlegt voor God.
‘HEERE van de legermachten, God van Israël, …
Neig, HEERE, Uw oor, en luister; open, HEERE, Uw ogen en zie. …’
(vers 16,17)


Misschien zijn jouw woorden nog wel de woorden uit Psalm 22 ‘Mijn God, mijn God, waarom hebt U mij verlaten’ en is je pijn en verdriet het enige wat je voelt en ziet.
Dan is het mijn gebed, dat je net als deze moeder van zeven kinderen zo bemoedigd wordt door de woorden van Psalm 139, dat je ook in staat zult zijn om je hooft naar boven te richten, van je pijn en verdriet af, naar Degene die jou kan helpen.
Zijn ogen zagen niet alleen haar, maar ook jou, vanaf het allereerste begin, van toen je nog geen enkele vorm had, toen je zelfs nog verborgen was voor je moeder en vader en alles werd opgeschreven in Zijn boek.
God zorgt voor je!
Hij zegt ook tegen jou:
‘Ik droeg je vanaf je prilste bestaan, Ik nam je op de arm vanaf je geboorte.
En Ik blijf je dragen , tot je oud en grijs bent.
Ik heb het gedaan en Ik blijf het doen; Ik neem je op de schouders, Ik red je.’
Jesaja 46:3b,4

Wat het ook is wat deze maand zo zwaar maakt voor jou, neem het op en ga ermee naar de Heer.
Leg het, net als die moeder van zeven kinderen en als Hizkia, aan Hem voor; je mag immers vrijmoedig naderen tot de troon van genade!
Pleit op Zijn beloften en vertrouw dat Zijn hulp komt op het juiste moment.


Heer, hier ben ik met al mijn zorgen en noden,
met mijn eenzaamheid, mijn pijn en mijn verdriet.
U hebt beloofd in Uw woord dat U er altijd voor mij zal zijn,
vergeet mij dan ook nu in deze tijd van moeiten niet.

Heer, hier ben ik, en ik spreid hier alles voor U uit.
Zie naar mij om, ja, hoor naar mijn gebed.
U bent de Almachtige, maar ook mijn Vader;
U bent de God, die verlost en redt.

Hier ben ik, hier ben ik, Heer
 en ik leg alles aan Uw voeten neer ….



vrijdag 2 december 2016

Nooit alleen!

‘Mijn God, mijn God, waarom hebt U Mij verlaten?’
Psalm 22:2

David schreeuwt het uit naar God; hij heeft het zo moeilijk.
God lijkt zo ver weg, eigenlijk nog meer dan dat, hij voelt zich door God verlaten.
‘Dag en nacht roep ik’, schrijft hij, ‘maar U, mijn God antwoordt niet.’
Herkenbaar?

Wij kunnen ons soms ook zo door God verlaten voelen.
Zo eenzaam en alleen.
Onze gebeden lijken niet verder te komen dan het plafond.
En we roepen net als David, maar een antwoord blijft uit; 'waarom, waarom bent U zover weg; juist nu ik U zo hard nodig heb …'


‘Eloï, Eloï, lema sabachtani?’
Dat betekent: Mijn God, Mijn God, waarom hebt U mij verlaten?
Marcus 15:34

Vele eeuwen later klinken opnieuw dezelfde woorden, nu vanaf een in duisternis gehuld Golgotha.
Het is Jezus, Gods eigen Zoon, die deze woorden uitschreeuwt naar Zijn Vader in de hemel.
Schreeuwde David deze woorden vanuit zijn gevoel, Jezus schreeuwt deze woorden vanuit een echt verlaten zijn.
Leek het voor David dat God hem had verlaten, Jezus werd echt verlaten.
Voor ons: voor jou, voor mij …

‘Jezus werd verlaten opdat wij nooit verlaten zouden worden.’


We kunnen ons eenzaam voelen en alleen; het gemis van een arm of een schouder kan enorm zijn, vooral in een maand als deze, maar laten we niet vergeten, dat we door Jezus nooit of te nimmer meer echt alleen zullen zijn.
Hij is bij ons, altijd, elk moment.
Ja, meer nog dan dat, Hij is in ons.