maandag 19 juni 2017

Druk, ziek, focus en zegen ...

Het is nu wel heel erg lang geleden, merk ik, dat ik op dit Blog iets geschreven heb.
Hoewel ik daar zeker wel de tijd voor zou hebben gehad, kwam het er gewoon niet van; ik had gewoon geen inspiratie, maar ook geen energie meer.
Het waren dan ook een aantal zeer drukke weken, waarin van alles tegelijk gebeurde.

Druk en ziek
Het huis op z'n kop door het uitzoeken van spullen en vervolgens schoonmaken, een paar bezichtigingen, dus ook weer zorgen dat alles dezelfde of de volgende dag weer in orde is.
Mijn lichaam overbelast -ik heb er weer van geleerd; ik zeg geen 'ja' meer voor bezichtigingen op dezelfde dag als ik mijn huis op z'n kop heb staan; een tennisarm die ik eraan heb overgehouden en waardoor nu alles weer stil staat en ik even pas op de plaats moet maken en het beter is dat ik even alles laat voor wat het is.
Het schrijven van mijn stukje voor de maand mei op 'Quality Time' waar ik in eerste instantie maar niet uitkwam en wat vervolgens heel veel tijd kostte (daarom maar gecombineerd met de maand juni 😊).
Het maken van de overdenking voor mijn allereerste spreekbeurt op een VrouwenOchtend (die overigens iets aangepast in juli op mijn Blog 'Quality Time' komt)
De voorbereidingen van de twee laatste VrouwenBijbelstudieochtenden van dit seizoen.
En tussendoor zwak, ziek en misselijk'.
Al met al dus een paar overwegend minder fijne weken.

Toch waren er ook zeker hele fijne en mooie momenten/dagen.
Want, ook al zijn die paar bezichtigingen niets geworden, ik geniet met volle teugen van dit huis en de plaats waar het staat, en geloof en vertrouw dat alles in Zijn hand is, dus ook of wij wel of niet moeten verhuizen, en het wanneer en waarheen.
Alles is in Zijn hand!
En hoewel mijn lichaam het af lijkt te laten weten, ik het heb overbelast, een aantal jaar geleden had ik hier niet eens aan kunnen beginnen en had ik voor alles andere mensen moeten vragen om te helpen.
Nu is het een opnieuw leren kennen van de grenzen van wat ik weer kan.
En hoewel het schrijven van de stukjes en de overdenking ontzettend veel tijd en energie hebben gekost, waren het zeer kostbare momenten waarin ik heel dicht bij Hem was, en veel van Hem heb geleerd.
En waarin ik ook opnieuw kon uitstappen in iets dat ik nog niet eerder had gedaan, en daarin ervaren hoe Hij erbij is, voor mij uit gaat, erbij is en zegent.

Daarnaast kregen we het mooie nieuws dat we D.V. in november opnieuw opa en oma zullen worden van een kleindochter.
Onze dochter had ons al wel verteld dat ze zwanger was, maar afgelopen maand kwam ook het nieuws dat het een meisje wordt.
Hoe bijzonder!
Nog even en we mogen (zo de Heer wil) de trotse opa en oma zijn van vier prachtige kleindochters.
Eigenlijk vind ik dit wel heel erg leuk, al die kleindochters.
Zelf kom ik uit een jongensgezin; ik had drie broers en geen zussen, en ook ons eigen gezin bestaat uit drie jongen en één meisje.
En nu komen er allemaal meisjes, zo leuk, zo geweldig!

De laatste week was  de beroerdste week die begon met flink overgeven, gevolgd door iedere dag misselijk en nauwelijks kunnen eten, maar eindigt met een hernieuwde motivatie om het lijnen (mijn eeuwige strijd) te herpakken en precies op tijd genoeg opgeknapt om naar de Vrouwendag van Selah (Marianne Grandia) te kunnen.
En wat was het een geweldige dag!
Het thema was 'Dansen in de regen'.
Vreugde vinden in de stormen van het leven.
Soms schoot ik helemaal vol van dankbaarheid en vreugde om de waarheid van de gesproken woorden.
Waarheid, omdat  ik ze in mijn eigen leven waarheid heb zien worden.
Wat voelde ik mij rijk en gezegend!
Het was zo bijzonder; met regelmaat had ik wel omhoog willen springen om te beamen, en verschillende keren moest ik bij dingen die Marianne vertelde, denken aan gedichten die ik geschreven heb precies bij wat de Bijbelteksten die zij noemde, of bij de muziek die klonk.
Ja, er is vreugde in de storm; ja, we kunnen Hem prijzen in de storm, al is het met gebroken stem, al is het een gebroken halleluja.
En ja, de storm gaat voorbij en we (kunnen) komen er rijker en gezegender uit.
Hoewel ons leven zich op dit moment in kalm en rustig water bevindt, heb ik toch haar boek gekocht, want er valt altijd nog veel te leren, en het leven heeft nu eenmaal bij tijd en wijlen zo haar stormen.

Focus
Als het gaat om mijn One-Word 'Focus', merk ik dat het mij echt enorm helpt om mijn aandacht beter op de dingen die voor dat moment belangrijk zijn te richten.
Het helpt mij om door te zetten, om beter te verdelen, en om te doen wat ik kan en los te (leren) laten wat niet kan of gaat op dat moment.
Toen ik met het  One-Word begon, lag daar ook in, dat ik zou nadenken over dit woord, het zou bekijken in Bijbels perspectief enz., maar het is meer een woord geworden, dat mij praktisch helpt.
Het brengt stabiliteit en rust, en dat vind ik erg bijzonder.
Ik kan zeggen dat ik echt heel blij ben met dit woord 'Focus'.

Van lezen en meelezen op de Blogs die ik eigenlijk volg, is door alles ook niet veel terecht gekomen, maar ik hoop snel weer ook deze draad op te pakken.
Gisteren op de Selah-dag nog voor een paar euro twee romans meegenomen, dus inmiddels ook genoeg leesvoer achter de hand en misschien komt dan vanzelf ook wel weer de inspiratie en zin om te schrijven terug.
Eigenlijk merk ik het al een beetje door nu zo even al deze dingen op te schrijven, hoe heerlijk het is om te doen.

Ik wil bij deze ook nog even de Focus leggen op de Vrouwenconferentie waar ik ieder jaar naar toe ga.
Er zijn nog enkele plaatsen vrij, dus ik wil het hier toch nog even ook onder de aandacht brengen.
De conferentie is dit jaar van D.V. 3 t/m 5 november en vindt plaats in het Congrescentrum 'De Dennenheul' in Ermelo.
Het thema is: 'Even bijtanken'.
Gun jezelf als het maar even kan eens een paar heerlijke dagen rondom Zijn woord en in een prachtige omgeving.
Het is kleinschalig (rond de 35 personen), dus ook als je alleen komt, hoef je je niet 'verloren' voelen.
Zelf kijk ik er alweer naar uit.
Voor meer informatie: >> 'Het beste deel'

Zegen
Na alle drukte en ondanks alles wat er nog speelt, voel ik me een gezegend mens, vol dankbaarheid en vreugde en kan dan ook niet anders dan deze Blogpost afsluiten met een gedichtje van dank.







Dank U wel, Heer, voor al Uw zegeningen;
dank U wel, voor Uw goedheid en liefde
waar U mij mee blijft omringen.
Mijn hart is vol vreugde

en verlangt tot Uw eer te zingen.
Ik prijs U, Heer, ik loof Uw heilige Naam;
glorie aan U, de Gever van alle zegeningen.

- Amen - 



woensdag 3 mei 2017

FF - First Focus - Kracht in moeilijkheden

3 mei 2017


‘In de wereld lijdt gij verdrukking …’
Johannes 16:33


Vandaag heb ik nogal wat moeite met de kant die de schrijver op gaat …

Met de tekst van vandaag in gedachten, wijst hij op hoe rein en heilig God is en op het feit dat we op een dag net als Hij zullen zijn.
Maar, hij stelt daarbij de vraag of dit gemakkelijk zal gebeuren en …
‘Zal dit niet een enorme zuivering in de oven van smart kosten om u te reinigen?’
De schrijver gaat verder door ons voor te houden dat we ons op vijandig terrein bevinden, en dat de wereld niet onze vriend is.
Tenslotte wijst hij ons op ons eigen hart, op de zonde en ons eigen ik die zich daar nog steeds in bevinden en dat we dus door dit alles juist moeilijkheden moeten verwachten, maar dat we niet hoeven te wanhopen, want God is bij ons om ons te helpen → Psalm 91:15.


Wat mij het meest ‘raakt’ in het stukje van vandaag, is dat het op mij overkomt dat we straks alleen heilig en rein als Hij kunnen zijn, als we door zware verdrukking/moeilijkheden gaan; dat het ons wel wat moet kosten om zo rein en heilig als Hij te worden.
De schrijver zal het, denk ik, vast wel anders bedoelen, maar op mij komt dit over alsof het offer van de Here Jezus niet voldoende is; dat we, ondanks Zijn Genadegeschenk, toch ook nog door allerlei moeilijkheden heen moeten, zodat we door deze moeilijkheden gelouterd worden; ontdaan worden van …
En dat is gewoon niet waar!
Het offer van Jezus is voldoende, is afdoende!
Hij heeft Zijn leven voor ons gegeven, zodat wij kunnen leven.
Als we Hem hebben aangenomen als onze Verlosser en Zaligmaker zijn we zelfs nu al rein en heilig in Gods ogen; want God ziet niet ons, maar Zijn Zoon, die de prijs voor onze zonden heeft betaald.
Geen enkele moeilijkheid, geen enkele loutering, kan ons heiligen en reinigen zodat op een dag rein en heilig als Hij zullen zijn, alleen het offer van Jezus!

Wel vraagt God van ons , en misschien dat de schrijver daar op doelt, om steeds heiliger te leven, om heilig te zijn als Hij, maar dat is met het oog op ons leven hier en nu.
>> 1 Petrus 1:15,16
‘Maar zoals Hij Die u geroepen heeft, heilig is,  word zo ook zelf heilig in heel uw levenswandel, want er staat geschreven:  Wees heilig, want Ik ben heilig.’
En dit in de wetenschap dat we gekocht en betaald zijn met het bloed van Jezus. (vers 18,19)


Als de schrijver vervolgens wijst op ons eigen hart, op de zonde en ons eigen ik die zich nog steeds daarin bevinden en dat we daarom dus moeilijkheden moeten verwachten, kan ik hem ook niet volgen.
Want de tekst waaruit zijn gedachten voortkomen, zijn de woorden van Jezus, waarin Hij Zijn discipelen –en ons, wil voorbereiden om wat komen gaat omdat zij -wij, Zijn volgelingen zijn.
De verdrukking waar Jezus in mijn ogen op doelt, zijn de moeilijkheden die voortkomen uit het feit dat wij om te kunnen delen in Zijn heerlijkheid, ook zullen delen in Zijn lijden.
Dus niet zoals het schrijven op mij overkomt door de zonde en ons eigen ik, alhoewel dezen ons ook vele moeilijkheden kunnen bezorgen.

Zegt Jezus immers ook niet in Johannes 15:18-27 dat zoals Hij is gehaat en vervolgd, ook Zijn volgelingen daar rekening mee moeten houden?!


Als laatste verwijst de schrijver naar Psalm 91:15 waar staat: ‘Ik zal in de benauwdheid bij u zijn, Ik zal u uitredden en tot ere brengen.’
Een waar woord, zonder meer, maar gezien de tekst die de schrijver heeft gebruikt niet van toepassing, hoe waar ook.
Want het Bijbelvers gaat namelijk nog verder, want op de plaats van de puntjes staat:
‘maar houdt goede moed, Ik heb de wereld overwonnen.’
Jezus Zelf bemoedigt Zijn discipelen en ons ook na Zijn aankondiging over de moeilijkheden die ons te wachten staan.
Hij zegt als het ware: ‘Jongens, hoe zwaar en moeilijk jullie het ook in dit leven zullen krijgen, vergeet nooit dat Ik de wereld –en alles wat dit inhoudt en omvat- heb overwonnen!’
Aan het kruis op Golgotha heeft Jezus de overwinning behaald; de satan is verslagen!
Ik denk dat je zou kunnen zeggen dat de woorden van Psalm 91 eigenlijk hun vervulling vinden in de woorden van Jezus.
In onze benauwdheid is Hij bij ons, want Jezus is ons in alles voorgegaan.
Hij zal ons uitredden; Jezus’ offer is onze redding.
Tot ere brengen; in Jezus zijn we een nieuwe schepping; zijn we zonen en dochters van de Allerhoogste.


Kracht in moeilijkheden.
In de wereld lijdt gij verdrukking …
Maar …!
Heb goede moed, Ik heb de wereld overwonnen!

Wat we ook te verduren krijgen, we zullen het aankunnen dankzij Hem die alles heeft overwonnen en ons de kracht geeft die we nodig hebben.



woensdag 19 april 2017

Even van me afschrijven ...

Telkens als ik bij mijn aanrecht sta, valt mijn oog op het lijstje met mijn One-Word ‘Focus’ en word ik er aan herinnert dat mijn focus de laatste maand wel heel erg is verschoven.
Mijn allereerste focus blijft ’s morgens mijn tijd met de Heer, maar de rest van mijn focus is verschoven van de gewone dagelijkse bezigheden en schrijven, naar het op orde maken van ons huis.
Je zou het bijna de grote schoonmaak kunnen noemen, zoals men dat vroeger gewend was, ware het niet dat alles waar we nu mee bezig zijn erop gericht is om eventueel ons huis te verkopen.
Er is(was) veel werk blijven liggen door de moeilijke jaren die achter ons liggen en de ziekte van mijn man, maar nu ook hij weer een beetje opgekrabbeld is en weer een beetje uit de voeten kan, zetten we samen de schouders eronder en hebben we een mooi begin gemaakt, en onze oudste zoon helpt ons iedere week een dagje met de dingen die wij niet kunnen.
Daarnaast hadden er een paar kinders niet genoeg bergruimte voor hun spullen, en zo bleven hun spullen achter in ons huis, terwijl zij eruit gingen.
Inmiddels hebben drie van de twee genoeg ruimte, dus …


Aankomende donderdag is het alweer twee weken geleden dat de makelaar even bij ons was voor een gesprekje, het is immers al wel weer heel lang geleden dat we ons vorige huis hebben verkocht en dit gekocht.
Het resultaat van dit gesprekje was dat ons huis diezelfde week nog in de stille verkoop is gegaan.
Zo kunnen we rustig de boel op orde maken en als de iemand komt voor een huis als dit van ons dan …
We hebben dus helemaal geen haast; we wonen hier ook gewoon heerlijk en heel diep van binnen zou ik eigenlijk alleen weg willen als ik dit huis en deze plek en omgeving mee kon nemen, zo fijn is dit plekje waar we nu wonen.
Dat we hier toch misschien weg willen, heeft oa. te maken met het feit dat niets ons nog bindt aan onze woonplaats.
De zaak die we hier hadden hebben we weg moeten doen, we zin van kerkelijke gemeente veranderd en onze nieuwe gemeente is dicht bij de plaats waar mijn man werkt, en hoewel de lichamelijke conditie van mijn man verbeterd is, toch zou het voor hem ook fijn zijn om niet iedere dag meer heen en weer te hoeven rijden, vooral niet omdat het vele malen drukker is geworden op de weg dan vroeger.

Daarnaast, en dat is denk ik de het belangrijkste waarom wij deze stap zetten, heeft God mij losgemaakt van deze plaats en alles wat daar bij hoort.
Ik ben nogal honkvast, houd niet zo van veranderingen en heb altijd gezegd dat ik Barneveld nooit zou verlaten.
Vanaf de eerste dag dat ik voet zette in dit dorp, voelde ik me zo thuis, dat ik nooit meer weg wilde.
Maar ja, ik heb in mijn leven al heel vaak het woordje ‘nooit’ gebruikt en ik denk dat deze ‘nooit’ de laatste is die nog weggewerkt moest worden.
Het is al lange tijd geleden dat ik er achter kwam dat ik het woordje ‘nooit’ maar niet meer moest gebruiken, en deze was de laatste die nog over was.
En nu, nu onze zaak weg is, onze kerkelijke gemeente elders is geworden, heb ik ervaren dat met het wegvallen van deze dingen, en nog enkele andere dingen, ik los ben van deze plaats en dat het goed is als God zegt ‘in deze plaats heb Ik een ander huis voor je’.
Wie had dit ooit gedacht; ik in ieder geval niet (en velen met mij niet).
Maar Gods wegen zijn wonderlijk, en in alles ervaar ik Zijn liefdevolle zorg.
Als Hij iets van ons wilt, dan kunnen we er ook op vertrouwen dat Hij ons er klaar voor maakt in elk opzicht.
Nu rijd ik regelmatig door ons dorp met het gevoel dat dit niet meer echt mijn thuis is, en dat had ik nooit verwacht.

Ik merk dit ook doordat de eerste bezichtiging al is geweest.
Wat een schrik was dat even, zo snel; maar wat was het ook goed, zowel voor onze dochter als voor mij.
Vast even laten zien en voelen dat het nu echt is en niet iets dat ver van ons bed is.
We hebben niet het idee dat het iets wordt, maar dat doet er nu even ook niet toe.
We verkeren natuurlijk ook in de meest prachtige positie die je maar als verkoper kunt wensen.
Niet weg hoeven, maar als er een mooi bod komt …
En we geloven en vertrouwen hierin ook op Gods leiding, op Zijn tijdstip, en op een nieuwe plek waar Hij ons hebben wilt.
Zo was het met dit huis, en zo zal het ook met  een volgend huis zijn.


Het is ook om deze reden dat er van schrijven dan ook niet zoveel terecht kom.
De werkzaamheden in huis kosten me lichamelijk zoveel, dat ik regelmatig te moe ben en te veel pijn heb om nog te kunnen denken, laat staan te schrijven.
Toch ben ik erg dankbaar, want het lukt toch allemaal maar wel en er volgen geen heftige ontstekingen zoals vroeger.

En zo zit hier een beetje uitgeteld maar voldaan persoon achter haar laptop om toch even alles een beetje van zich af te schrijven; vol als ik ben van alles wat er de afgelopen maand speelde en nu speelt.
Deze week doe ik wel een pas op de plaats, even niets extra’s, daar ik vanavond ook een Vrouwenavond heb in Katwijk met Caroline van de Vate en Martine lage.
Dit vergt lichamelijk ook veel van mij (en geestelijk toch ook wel wat), dus is het ook goed om nu even de boel de boel te laten, zodat ik me in alle rust hierop kan voorbereiden.
Dus mocht je dit lezen en in de buurt van Katwijk wonen, wees van harte welkom!
(>> Vrouwencafe Dorpskerk Katwijk – klein stukje naar beneden scrollen)


In dit alles ben ik ook heel dankbaar voor mijn One-Word ‘Focus’.
Met regelmaat word ik bij ‘mijn’ woord bepaald en ik merk dat het mij helpt om mijn prioriteiten goed te stellen; om bijvoorbeeld eerst op een rijtje te zetten wat voor dat moment, die dag, die week, belangrijk is.
Voor nu was het dan ook voor mij even belangrijk om dit van me af te schrijven.
Met het schrijven raak ik dingen kwijt, en komt er weer nieuwe ruimte.


Vol verwachting ziet
mijn hart vertrouwend uit
naar het plan van de Heer
met ons leven.

Ik vind het spannend
maar zie ook uit 
naar 
de nieuwe dingen die
de Heer gaat doen en geven.

zaterdag 1 april 2017

Minnaar van mijn ziel

Minnaar van mijn ziel ...
'Vader, laat deze drinkbeker aan Mij voorbij gaan.'
Minnaar van mijn ziel ...
'Niet Mijn wil, maar Uw wil geschiede.'
Minnaar van mijn ziel ...
'Judas, verraad je Mij met een kus?'
Minnaar van mijn ziel ...
De haan kraait.
Minnaar van mijn ziel ...
'Kruisigt Hem, kruisigt Hem!'
Minnaar van mijn ziel ...
Een koningsmantel, een doornenkroon.
Minnaar van mijn ziel ...
Bespot en geslagen.
Minnaar van min ziel ...
De gesel komt neer, en neer, en ...
Minnaar van mijn ziel ...
De hamer klinkt, eenmaal, tweemaal, ...
Minnaar van mijn ziel ...
'Vader, waarom hebt U Mij verlaten?'
Minnaar van mijn ziel ...
'Het is volbracht!'
Minnaar van mijn ziel ...
Een steen werd voor het graf gerold.
Minnaar van mijn ziel ...
'Zie, de plaats waar Hij gelegen heeft is leeg!'

Minnaar van mijn ziel ...
'Maria ...'
'Rita ...'
'Jouw naam?'




N.a.v. FF-First Focus 1-04-2017

vrijdag 24 maart 2017

Vrees de Here ...

‘In de dagen dat Hij op aarde was,  heeft Hij met luid geroep en onder tranen gebeden en smeekbeden geofferd aan Hem Die Hem uit de dood kon verlossen. En Hij is uit de angst verhoord.’

Hebreeën 5:7


Vandaag ging mijn FF  over de angst van Jezus in de Hof van Gethsemané. (onderstreepte stukje van de bovenstaande tekst)
De schrijver van het Dagboekje dat ik met mijn FF gebruik, spreekt over dat deze angst door de Bijbel ook vaak ‘God vrezen’ wordt genoemd en dat dit een gezonde angst is die tot gehoorzaamheid leidt.
Hij zegt ons, dat we ons de angsten eens voor moeten stellen die de satan gebruikt om onze Heer aan te vallen; angsten, die als Hij er aandacht aan had besteed, Hem van gehoorzaamheid zouden hebben weggeleid.
Hij heeft het over de keuze die Jezus had, God vrezen –Hem gehoorzamen en Zich aan Hem onderwerpen,  of alles wat satan Hem nog zou toewerpen; en dat Jezus er voor koos om God in diep ontzag te vrezen en dat wij dat ook zouden moeten doen.

Ik begreep in eerste instantie niet veel van wat de schrijver bedoelde, maar hoe langer ik er over nadacht, hoe meer ik denk dat ik het begin te begrijpen.
En dat is ook de reden dat ik er een Blogpost van maak, omdat ik het niet wil vergeten en omdat er denk ik een hele waardevolle les in ligt met betrekking tot angst.
Iets waar ik nog zo mee worstel van tijd tot tijd.
En met dit stukje en het nadenken erover, werd ik naar drie Bijbelteksten geleid.


De eerste tekst, die al met het lezen van de titel, in mijn hoofd opkwam, was Mattheüs 10:28.
‘En wees niet bevreesd voor hen die het lichaam doden en de ziel niet kunnen doden, maar wees veeleer bevreesd voor Hem Die zowel ziel als lichaam te gronde kan richten in de hel.’

God vrezen.
‘Wees veeleer bevreesd voor Hem …’

In dit woordje ‘vrezen’ ligt een stukje angst, en afhankelijk van, is dit denk ik de gezonde angst, waar de schrijver het over heeft, of ongezonde angst.
Angst is namelijk een ‘gevoel van (dreigend) onheil of gevaar’ (encyclo.nl) en daarom niet fout (hoewel sommigen je wel dat gevoel kunnen geven).
Angst behoedt ons voor dingen die schadelijk voor ons zijn, of doet ons goed nadenken en/of dingen overwegen voordat we iets doen.
Ongezonde angst is angst die escaleert of geëscaleerd is en waardoor men niet meer reëel kan nadenken.
Dingen, waarvoor men helemaal niet bang hoeft te zijn, kunnen niet te overbruggen en te overwinnen obstakels worden.
Gezonde angst kun je ook vertalen met ‘(diep) ontzag hebben voor’.
Als Jezus hier dus spreekt over het ‘bevreesd moeten zijn voor God’ dan bedoelt Hij niet dat we bang moeten zijn voor God Zelf, maar voor de gevolgen van het geen ontzag hebben voor Hem.
Voor de Mount Everest hoef je niet bang te zijn, maar als je geen ontzag hebt voor die berg en hem zomaar wilt beklimmen, zijn de gevolgen desastreus.
Zo is het ook met God; God Zelf is niet Iemand voor wie we bang hoeven te zijn, maar leven zonder ontzag voor Hem eindigt in de hel.
Mensen kunnen ons kwetsen tot in het diepst van onze ziel, mensen kunnen ons lichamelijk en geestelijk kapot maken en/of doden, heel beangstigend, maar God is Degene die gaat over de eeuwigheid en waar onze ziel die doorbrengt, bij Hem, of bij de satan.


Ik ga terug naar de angst van Jezus in de Hof van Gethsemané; angst die de schrijver een gezonde angst noemt omdat het leidt tot gehoorzaamheid; en naar de angsten die de satan heeft gebruikt om onze Heer aan te vallen en die, als Hij er aandacht aan zou hebben besteed, Hem zouden hebben weggeleid van gehoorzaamheid.
En dit brengt mij bij de tweede tekst.
Markus 14:28
‘En Hij zei: Abba, Vader, alle dingen zijn mogelijk voor U; neem deze drinkbeker van Mij weg,  maar niet wat Ik wil, maar wat U wilt.’

Niemand van ons zal ooit zulke grote angsten hebben te doorstaan als Jezus in de tuin heeft moeten doorstaan.
Satan heeft in die tuin Jezus in de meest ondenkbare hevigheid aangevallen, maar vandaag dringt het tot mij door dat Jezus geen enkele angst benoemd, Hij gebruikt alleen de woorden ‘deze drinkbeker’.
Hij had een hele opsomming kunnen maken van alle angsten waarmee de satan Hem aanviel, maar Hij deed het niet; Hij gaf dus deze angsten verder geen aandacht, maar richtte Zich op Zijn Vader, op Degene die bij machte was om alles weg te nemen.

Ik weet niet hoe het bij jou is, maar ik noem dan meestal alle dingen op waar ik dan bang voor ben, of die me belagen.
Stuk voor stuk kan ik ze dan noemen, en eigenlijk, zit ik me te bedenken, dacht ik daar helemaal niet zo verkeerd aan te doen; ik mag Hem toch immers alles zeggen …
Maar als ik dit lees en er over nadenk, kom ik tot het besef, dat ik met het opsommen, ik mezelf vaak nog banger maak, waardoor mijn gebed vaak een nog groter strijdgeheel wordt en ik het soms verlies en dus dingen niet doe, of anders, of …
Het komt er dan dus op neer dat ik mijn angst(en) teveel aandacht geef, waardoor ik inderdaad (vaak) weggeleid wordt van gehoorzaamheid.
Wow, die komt binnen.
Wat een voorbeeld is Jezus opnieuw voor mij!

‘Abba, Vader, alle dingen zijn mogelijk voor U …’
Abba, Vader; ik neem mijn positie in: ik ben Uw dochter/zoon.
Ik erken dat U, Vader God, de Allerhoogste ben, de Almachtige.

‘Neem deze drinkbeker van Mij weg …’ 
Ik hoef niets met name te noemen, U weet alles, ook wat mij zo belaagt, in het nauw drijft, angst aanjaagt, …
Ik geef ‘mijn drinkbeker’ aan U.

‘Maar niet wat Ik wil, maar wat U wilt …’
Gehoorzaamheid.
Luister ik naar mijn angsten en laat ik mij leiden door die angsten, of richt ik mij op Degene die alles in handen heeft, rust ik in Zijn liefde en gehoorzaam ik door op Hem te vertrouwen, dat wat er ook gebeurt, wat Hij ook doet of toelaat, goed is.
Uw wil geschiede.

In de tuin had Jezus een keuze: God, Zijn vader vrezen en gehoorzamen, Zich aan Hem onderwerpen, of al het andere vrezen wat de satan Hem nog zou hebben toegeworpen.
Zo hebben ook wij steeds een keuze: wie of wat vrezen wij, voor wie of wat hebben wij het meeste ontzag?
Willen wij gehoorzaam zijn, en wie willen wij gehoorzaam zijn.


Het woordje vrezen bracht mij ook bij de volgende en tevens laatste tekst.
1 Johannes 4:18
‘Er is in de liefde geen vrees, maar de volmaakte liefde drijft de vrees uit.’
Een tekst, waar ik eigenlijk een beetje een hekel aan had gekregen, doordat hij mij herhaaldelijk voor de voeten werd geworpen als ik worstelde met mijn angsten (deze hebben een oorzaak) en mij daardoor een nog veel slechter gevoel bezorgde, omdat het me ook nog eens confronteerde met het feit hoe onvolmaakt ik dan wel niet was in de liefde en dus hoever van God verwijderd en …
Met andere woorden, hoe fout ik dan toch wel niet (bezig) was.
Maar na van morgen …

‘Volmaakte liefde drijft de vrees uit …’
Als ik naar Jezus kijk, naar Zijn leven en vanmorgen dan in het bijzonder naar Hem in de Hof van Gethsemané, naar Zijn angsten en wat daar gebeurt, dan denk ik dat ik kan zeggen, dat vertrouwen en gehoorzaamheid  ten grondslag liggen aan Volmaakte Liefde.
Jezus vertrouwde Zijn Vader volledig; heel Zijn leven heeft Hij niets anders gedaan dan wat Hij Zijn Vader had zien doen (Joh. 5:19).
En over Jezus en gehoorzaamheid zegt de Bijbel dat Jezus gehoorzaamheid heeft geleerd uit hetgeen Hij geleden heeft. (Hebr. 5:8)
En dan ben ik weer in de Hof van Gethsemané, bij Jezus, Die worstelt en strijdt tot bloedens toe.
Niet Mijn wil, maar Uw wil …
Tot drie keer toe bad Hij hetzelfde gebed …
‘Hoewel Hij de Zoon was, heeft Hij toch gehoorzaamheid geleerd uit wat Hij heeft geleden.’

Vers 18 zegt ons ook nog het volgende:
‘De vrees houdt immers straf in, en wie vreest, is niet volmaakt in de liefde.’
Wie vreest is niet volmaakt in de liefde; vrees houdt verband met straf, en straf volgt op ongehoorzaamheid.
Gehoorzaamheid is dus een sleutel tot de volmaakte liefde, en dus tot een leven zonder vrees.
En daar bij is vertrouwen weer onontbeerlijk, want ja, wie wil en kan er nu iemand 100 % gehoorzamen die hij niet vertrouwt.

‘En Hij kwam voor de derde keer en zei tegen hen: Slaap nu maar verder en rust; het is genoeg, het uur is gekomen; zie, de Zoon des mensen wordt overgeleverd in de handen van de zondaars. Sta op, laten wij gaan; zie, hij die Mij verraadt, is dichtbij.’
Markus 14:41,42

Overgave.
Vertrouwen en gehoorzaamheid.
En ja, Volmaakte Liefde dreef de vrees uit.

Jezus verdiende geen straf; nimmer is Hij Zijn vader ongehoorzaam geweest.
Het is des te meer onvoorstelbaar, dat Hij de straf die wij hebben verdient om onze ongehoorzaamheid, op Zich heeft genomen, zodat het voor ons ook mogelijk is om te leven in en vanuit deze Volmaakte Liefde.


Jezus koos ervoor om God in diep ontzag te vrezen, en Hij kon daardoor de meest gruwelijke weg gaan die voor Hem lag.
Waar kies ik voor; waar kies jij voor?
Wat houd ik mij voor ogen; wat houd jij je voor ogen?
Wie vrees ik?
Wie vrees jij?

GENADE is het laatste woord dat nog in mijn hart opkomt.



dinsdag 21 maart 2017

Ons in alles voorgegaan ...

Vandaag lag de nadruk van mijn FF op het feit dat Jezus slechts drie van Zijn discipelen meevroeg de Hof van Gethsemané in, terwijl de rest achterbleef.
Maar ook op het feit, dat Jezus ook hen achterliet en alleen een eindje verderop ging bidden.
Hij bleef binnen hoorafstand, maar Zijn de strijd ging Hij alleen aan.
Hij had Zijn discipelen wel gevraagd met Hem te bidden en te waken, maar ach, ze waren zo moe, zo moe ...

Vandaag werd ik diep geraakt door het feit dat Hij alleen was in Zijn strijd.
Ja, Zijn Vader was dicht bij Hem, troostte Hem, maar geen mens stond Hem bij.

Soms, misschien wel vaak, zijn ook wij alleen op de momenten dat we juist zo hard een mens naast ons nodig hebben.
We even een arm om onze schouders willen voelen, lieve troostende woorden willen horen, of gewoon iemand die ons vasthoudt en niets zegt.
Maar vaak is er juist op het moment dat we het het hardste nodig hebben gewoon niemand beschikbaar, niemand aanwezig, of ze zijn aanwezig, maar slapen.

Jezus koos ervoor om alleen Zijn strijd aan te gaan.
Hij had wel aan Zijn discipelen gevraagd om met Hem te waken en te bidden, maar de confrontatie met Zijn angst en verdriet ging Hij alleen aan.

Dank U wel, Heer Jezus, dank U wel ...


Slechts enkelen
werden meegevraagd
om met Hem
te bidden en te waken
in het uur van 
Zijn grootste nood.
Maar zij moesten wel
op steenworp
afstand blijven
terwijl onze Heer
Zijn zielenstrijd worstelde
met de dood.

Geliefd kind van God,
bedenk daarom in 
het moeilijkste en 
eenzaamste moment
van je strijd, dat Hij 
je is voorgegaan
en weet hoe je lijdt.

Zo kan Hij 
binnentreden in
de diepste diepte
van jouw nood 
en pijn, en tot troost, 
kracht, moed en sterkte
voor jou zijn.