dinsdag 17 april 2018

Ik bid voor je!

Soms wordt het snel gezegd: ‘Ik bid voor je!’, maar als we niet oppassen wordt onze tijd en aandacht net zo snel opgeslokt door onze eigen bezigheden en dingen, en vergeten we wat we hebben belooft.
Laten het toch geen loze woorden zijn, als we een ander beloven om voor hem of haar te bidden.

In de jaren die achter me liggen, werd ik me daar steeds meer van bewust, en het werd steeds belangrijker voor mij om te zorgen dat ik ook echt deed wat ik had beloofd, en dus schreef, -en schrijf, ik de naam op van degene aan wie ik beloofd heb om voor te bidden.
En helaas gebeurt het me dan soms nog dat ik pas later denk aan wat ik had beloofd.
Toch blijft mijn streven om ervoor  te zorgen, dat mijn ‘Ik bid voor je’ geen loze woorden zijn, maar dat ik werkelijk doe wat ik heb beloofd.

Vanuit de woorden ‘Ik bid voor je’, vanuit hoe belangrijk het is om te doen wat ik heb beloofd, en de impact die mijn (onze) gebeden hebben, schreef ik het volgende gedichtje.
Het helpt mij om me bewust te zijn van de diepte en reikwijdte van deze vier woordjes.
En als ik tegenwoordig tegen iemand zeg: ‘Ik bid voor je’, klinken de woorden van het eerste coupletje van het gedichtje in mijn gedachten …


Als ik zeg
‘ik bid voor je’,
dan wil ik dat je weet
dat dit geen
loze woorden zijn,
maar dat ik je
werkelijk breng
voor Gods troon
en Hem vraag te komen
in al je verdriet,
al je zorgen,
en al je pijn.

Als ik zeg:
‘ik bid voor je’,
weet dan ook
dat er Iemand is
die al mijn gebeden hoort.
Hij zal voor je zorgen,
je troosten en bemoedigen;
door Hem mag je weten
dat er achter elk
nachtelijk duister
een nieuwe morgen
gloort.



zaterdag 14 april 2018

Overeenkomstig Uw woord ...

Na opnieuw een tijd van ziekte, is er eindelijk echt herstel en dus weer tijd en ruimte om wat te schrijven.
Momenteel ben ik in mijn Stille Tijd bezig met Psalm 119, en wat een geweldige Psalm is dat!
Vanavond komt hier dan ook de 'Bemoediging voor de Nacht' uit, en wel naar vers 28.



>> 'Overeenkomstig Uw woord ...' 

Welterusten en slaap lekker!

Een liefdevolle groet,
Rita

dinsdag 6 maart 2018

Gebed ...

Naar: >> Psalm 63 

O Heere, U bent mijn God!       
In de stilte van de vroege morgen
zoek ik U op om te zien
Uw macht en Uw heerlijkheid.

Mijn hart en ziel verlangen,
ja, hunkeren naar U,
zowel in goede als in slechte tijden,
in tijden van overvloed,
als in tijden van dorheid en droogte.

O, Uw goedertierenheid*
is immers beter dat het leven,
en daarom zal ik
in Uw Naam en tot Uw eer
mijn handen opheffen
en zingen tot Uw lof en eer,
want U bent het Die mijn ziel
overvloedig verzadigd.

Als ik ’s nachts niet kan slapen,
richt ik mijn gedachten op U
en op hoe U mij altijd hebt geholpen,
en dan schuil ik opnieuw
in de schaduw van Uw vleugels,
waar ik mij veilig weet en geborgen,
en vanwaar ik kan blijven zingen.

Mijn ziel is aan U verkleeft;
waar U bent wil ik zijn om
de ondersteuning van Uw rechterhand,
die daar altijd voor mij is.

Heere, mijn God,
wat er ook gebeurt in mijn leven,
mijn ziel zal zich in U verblijden,
tot de dag van Jezus Christus.

– Amen –

* = genade, liefdevolle vriendelijkheid, standvastige liefde, mededogen, goedheid en trouw










Ps. Het is heerlijk om na een maand ziek te zijn geweest weer eens te kunnen schrijven.
      God dankbaar dat ik weer bijna ben opgeknapt.

zaterdag 20 januari 2018

Afscheid ...

Gedachten bij Hoofdstuk 4 van het boekje ‘Pluspunt’ van Tineke Tuinder -Krause.











Een hoofdstukje over afscheid; over het verliezen van dierbaren waar je bij het ouder worden zeker mee wordt geconfronteerd en de aanmoediging om een tijd van herinneren te nemen, hun namen op te schrijven en wat ze voor je hebben betekend.
Nu is die opdracht niet echt geschikt om hier op mijn blog te delen; niemand anders dan ik,  heeft daar wat aan.
Maar wat ik wel naar aanleiding van dit onderwerp wil delen, is iets dat mij enorm bemoedigd heeft en geholpen om dierbaren die mij ontvallen zijn los te laten.


Het was al meerdere jaren na het overlijden van mijn jongste broertje dat ik het Dagboek ‘Parels onder het stof’ van Joni Eareckson Tada kocht en er ’s avonds voor ik ging slapen er uit las.
En op een avond (ik heb het even opgezocht en het is op 29 april in dat boek), haalde zij een klein verhaaltje aan dat geschreven was naar een gedicht van een onbekende schrijver.
Ik vond het verhaaltje ook op Internet en wil het graag met jullie delen.


Ik sta op een strand.
Naast me hijst een schip z'n witte zeilen om in de ochtendbries weg te varen over de blauwe oceaan.
Het is een prachtig en sterk ding.
Ik kijk het na tot het niet meer is dan een vlek op de lijn waar zee en lucht elkaar ontmoeten.
Dan zegt iemand aan mijn zij: ‘Kijk! Het is weg.’
Helemaal weg?
Nee, het is weg uit het zicht - meer niet.
Het is nog even groot als altijd. 
Het vaart daar nog steeds met z'n vrachtje.
Het is in mijn ogen kleiner geworden, maar het is op zichzelf nog even groot als toen het vertrok.
En op hetzelfde moment dat hier gezegd wordt: ‘Kijk! Het is weg’, zijn er andere ogen die hem zien komen, en andere stemmen die blij roepen: ‘Kijk, daar komt het!’
En zo is het ook met sterven!


Aan de ene kant liet dit verhaaltje mij een beetje de vreugde van de hemel voelen om kinderen die thuis kwamen, maar het bracht me ook op andere gedachten.

Ieder jaar met de sterfdag van mijn jongste broertje keek ik naar hoeveel jaar het al was geleden dat hij verongelukte en dat getal werd steeds groter.
Het bracht altijd verdrietige gedachten boven, of het deed pijn omdat de herinneringen steeds minder levendig werden.
Maar het is bovenstaand verhaaltje waardoor ik anders ben gaan kijken naar de jaren dat iemand wegviel.

Ik keek er altijd naar als iemand vanaf het strand: de afstand, oftewel de jaren, werden (groter) meer en meer en meer.
Maar vanaf de andere kant gezien werd de afstand, oftewel de jaren alleen maar (kleiner) minder en minder en minder.
Dat besef verzacht verdriet.
Nee, het neemt de pijn van het gemis niet weg; vooral niet als het om je kind gaat, dat zie ik wel bij moeder, maar het maakt het wel dragelijker, het verzacht.
Ik hoop het nooit mee te hoeven maken, maar als … dan is het mijn gebed dat God het mij nog steeds zo laat zien; ieder jaar een jaar dichter bij het herenigd worden voor Zijn troon.


zondag 14 januari 2018

Met Uw hulp ...

'Daarom zal een man zijn vader en moeder verlaten 
en zich aan zijn vrouw hechten, 
en  die twee zullen tot één vlees zijn,
zodat zij niet meer twee zijn, maar één vlees. 
Dus, wat God samengevoegd heeft, 
laat de mens dat niet scheiden.'

Mattheüs 19:5,6


Voor Gods aangezicht
beloofden we elkaar trouw
voor het leven,
in de overtuiging dat Hij
ons aan elkaar
heeft gegeven.

Soms was, en is, het moeilijk
om onze weg samen
te vinden en te gaan.
Maar met Hem konden,
en kunnen, we alles trotseren
en doorstaan.

Hij zal ons helpen
onze belofte getrouw te zijn
en niet te verbreken.
Als we maar op Hem blijven zien,
zal Hij steeds opnieuw
de liefdesvlam ontsteken.


(Dit jaar, zullen we -zo de Heer wil en wij leven, in oktober 35 jaar getrouwd zijn)

N.a.v.  het stukje ‘When two people love each other’ uit ‘Love is …’ – Promise Journal




vrijdag 12 januari 2018